บทที่ 62 วางรากฐานเปิดเคราะห์กรรมสังหาร หนึ่งความคิดบังเกิดพายุฟ้าดิน
“ด้วยความสามารถของข้าในยามนี้ หากคิดจะสังหารเจ้ามารน้อยผู้นั้น เกรงว่าคงไม่ง่ายนัก”
บรรพชนตระกูลอวิ๋นแสดงสีหน้าครุ่นคิด เขาเพิ่งได้กลับมาเกิดใหม่ในร่างทารก แม้จะมีจิตวิญญาณอันแข็งแกร่งและความสามารถในการหยั่งรู้ฟ้าดินแต่ก็ยังไร้ซึ่งพลังในการประมือ
“ทว่าเรื่องนี้ก็มิต้องเร่งร้อนนัก”
เขาไม่รีบร้อนแต่อย่างใด ด้วยเพราะลวี่หยางย่อมไม่มีทางล่วงรู้ถึงการกลับมาในชาตินี้ของเขา เขาสามารถค่อยๆ บ่มเพาะได้อย่างสงบ ภายในสิบปี ย่อมฟื้นคืนสู่ขอบเขตรวมลมปราณขั้นสมบูรณ์ได้แน่นอน
“ทว่าเจ้าเด็กนั่นลื่นไหลจับตัวยาก ซ้ำยังเป็นผู้ควบคุมแดนลับหลอมวิชาแห่งนี้อยู่ชั่วคราว หากรู้ตัวว่ากำลังตกอยู่ในอันตราย ย่อมสามารถถอนตัวออกจากแดนลับได้ทุกเมื่อ ต่อให้ข้าฟื้นคืนถึงรวมลมปราณขั้นสมบูรณ์ก็ยังจำเป็นต้องวางกลอุบายเสียก่อน ล่อมันให้ก้าวเข้าสู่ข่าย ให้มันหนีไม่พ้นเสียก่อนจึงค่อยลงมือได้!”
บรรพชนตระกูลอวิ๋นครุ่นคิดไปพลาง ขณะเดียวกันก็ไม่หยุดกระบวนการหยั่งรู้ฟ้าดิน
“วิถียุทธ์มีสามขั้น เริ่มด้วยควบคุมธาตุทั้งห้าภายในกาย เปิดเก้าทวารสวรรค์ ทะลวงด่านเร้นลับแห่งการสร้างสรรค์ หากบรรลุถึงขีดสุดแล้วไซร้ ก็สามารถเทียบเท่าระดับรวมลมปราณขั้นปลายได้เลยทีเดียว นับเป็นเคล็ดวิชาชั้นยอดโดยแท้”
ในแววตาของเขาฉายประกายตื่นตะลึงออกมา
เขาผ่านสองชาติที่บรรลุถึงขั้นวางราก
