องคุณป้าหวาง ภาระของคุณยังคงหนักมาก” เฉินเฟิงยิ้ม
“โอเค ผู้มีพระคุณ คุณวางใจได้ ฉันจะทำความสะอาดบ้านของคุณให้สะอาดสะอ้านแน่นอน” หวางซูเจินกล่าว
“ ขอบคุณมากค่ะ พี่เฉินเฟิง” หลินหวั่นชีวโค้งคำนับให้เฉินเฟิงอย่างเคร่งขรึม ในขณะเดียวกันก็สาบานในใจตนเองว่าจะตอบแทนเฉินเฟิง เมื่อเธอเรียนจบและมีรายได้ในอนาคต
“หวั่นชีว คุณกลับไปเก็บของใช้ส่วนตัวต่างๆของคุณมา ตอนบ่ายผมจะไปจงไห่ คุณไปกับผมละกัน ระหว่างทางจะได้มีคนดูแลด้วย” เฉินเฟิงกล่าวอีกว่า หวั่นชีวออกจากบ้านเป็นครั้งแรก อีกอย่างเธอหน้าตาดีแบบนี้ ให้เธอออกไปคนเดียว ยังไม่รู้ว่าระหว่างทางจะเจออะไรบ้าง
“งั้นรบกวนคุณละนะ ผู้มีพระคุณ” หวางซูเจินกล่าว
“ ไม่รบกวน” เฉินเฟิงยิ้ม
หลังจากจัดการธุระของหวางซูเจินและหลินหวั่นชีวเสร็จ เฉินเฟิงก็ออกจากโรงพยาบาลและกลับไปที่ยู่ฉวนซาน
เขาเตรียมเสื้อผ้าสองสามชุดไว้สำหรับเปลี่ยน หยิบเม็ดยาบัวหิมะซินเจียงที่เตรียมไว้ให้เจ้าสามหวงจากนั้นเขาก็มาที่บ้านเสี้ย
หลังจากเคาะประตู เขาก็พบว่ามีเพียงเสี้ยเว่ยเท่านั้นที่อยู่บ้าน
“พ่อ เมิ่งเหยาละ?”
“ หลันหลันพาเมิ่งเหยาไปซื้อเสื้อผ้าแล้ว เข้ามาก่อนสิ” เสี้ยเว่ยกั๋วกล่าว
“ ไม่แล้วครับพ่อ ผมไม่เข้าไป”
เฉินเฟิงส่ายหัว จากนั้นก็หยิบใบหุ้นออกจากกระเป๋า
“พ่อ เมื่อเมิ่งเหยากลับมา คุณเอาใบโอนหุ้นนี้ให้เธอ”
“ ใบโอนหุ้น?” เสี้ยเว่ยกั๋วขมวดคิ้ว หยิบใบโอนหุ้นในมือของเฉินเฟิงมาและชำเลือ
