ินหลัน อย่าใช้จิตใจคนต่ำทราม มาประเมินวิญญูชน! เฉินเฟิงจะให้ยาพิษแก่เมิ่งเหยาเหรอ?” ใบหน้าของเสี้ยเว่ยกั๋วเย็นชา
“ทำไมจะไม่ล่ะ?”
“ ไอ้ขยะนี้เพิ่งหย่ากับเมิ่งเหยา ในขณะนี้เขากำลังไม่พอใจเมิ่งเหยา แล้วทำไมเขาจึงจะไม่มีทางให้ยาพิษแก่เมิ่งเหยาละ?” หลินหลันกล่าวอย่างมีเหตุมีผล
ในตอนนี้ เสี้ยเมิ่งเหยาหยิบเม็ดยาบัวหิมะซินเจียงจากมือของเฉินเฟิงโดยตรงและกลืนลงไปในคำ
เดียว
“ เมิ่งเหยา คุณกำลังทำอะไรอยู่?!” หลินหลันกังวล
“ ยานี้กินเข้าไปแบบนี้ได้ไง?ถ้าเป็นยาพิษจะทำไงละ?”
“คายออกมา!”
เสี้ยเมิ่งเหยาไม่สนใจหลินหลัน แต่หันกลับมาและเหลือบมองไปที่เฉินเฟิง จากนั้นก็
พูดอย่างใจเย็น “ขอบคุณ”
“ไม่เป็นไร” เฉินเฟิงส่ายหัว
“ฉันจะไปแล้ว” การแสดงออกทางสีหน้าของเสี้ยเมิ่งเหยายังคงสงบ
“อืม” เฉินเฟิงพยักหน้า จากนั้นหายใจเข้าลึกๆ รอยยิ้มฝืนๆปรากฏขึ้นที่มุมปากของ
เขา “ดูแลตัวเองด้วย”
“แน่นอน”เสี้ยเมิ่งเหยาพยักหน้าเบา ๆ
ทั้งสองมองตากันแต่ไม่พูดอะไรกัน
จากนั้นเสี้ยเมิ่งเหยาหันกลับไป
วินาทีที่หันกลับมาน้ำตาไหลพราก …
หลังจากออกมาจากอำเภอ เฉินเฟิงรู้สึกว่าหายใจลำบาก ราวกับว่ามีหินก้อนใหญ่กด
ทับที่หน้าอกของเขา
เขาและเสี้ยเมิ่งเหยา สุดท้ายก็ไม่สามารถเดินไปถึงสุดทางได้
แม้ว่าเขาจะเดาตอนจบเมื่อเขาแต่งงานเมื่อสามปีก่อน
แต่พอเกิดเหตุนี้ขึ้น ก็ยังทำใจไม่ได้
สัญญาว่าจะแก่ไปด้วยกันก็กลายเป็นฟองสบู่แห่งความฝัน
สำหรับการหย่าร้า
