พยาบาลของเมืองอยู่ไม่ไกลจากหงส์ขาว เฉินเฟิงอุ้มหลินหวั่นชีวไว้แล้วเดินไปไม่ถึงสิบห้านาทีก็มาถึงห้องฉุกเฉิน
เมื่อเขามาถึงห้องฉุกเฉิน เฉินเฟิงพบว่าหลินหวั่นชีวหลับไปในอ้อมแขนของเขาในเวลาที่ไม่ทราบแน่ชัด เห็นได้ชัดว่าเป็นเพราะเธอเหนื่อยล้าเกินไป
เฉินเฟิงส่ายหัว มีความเห็นอกเห็นใจหลินหวั่นชิวอยู่ในอ้อมแขนของเขาอย่างไม่มีเหตุผล
หลินหวั่นชีวไม่ต่างจากเด็กสาวคนอื่นๆ แต่เด็กสาวคนอื่นๆในวัยของเธอ ไม่จำเป็นต้องแบกรับอะไรมากมายขนาดนี้
“ เฉินเฟิง!”
กำลังจะพาหลินหวั่นชีวเข้ารับการตรวจ แต่ในขณะนี้เสียงแหลมคมก็ดังขึ้นมาจากข้างหลัง
หลินหลัน?
เฉินเฟิงขมวดคิ้วและหันกลับมา
ทั้งสามคนของตระกูลเสี้ยปรากฏตรงหน้า
ใบหน้าหลินหลันเต็มไปด้วยความไม่พอใจ เสี้ยเว่ยกั๋วขมวดคิ้ว ใบหน้าของเสี้ยเมิ่งเหยาเย็นชา
จู่ๆเฉินเฟิงก็มีความรู้สึกไม่ดีในใจ
แปะๆๆ
ในตอนนี้ หลินหลันสวมรองเท้าส้นสูงและเดินไปตรงหน้าเฉินเฟิงเพียงไม่กี่ก้าว
ชี้ไปที่หลินหวั่นชีวที่อยู่ในอ้อมแขนของเฉินเฟิง เธอถามว่า”นางจิ้งจอกน้อยตัวนี้เป็นใคร?!”
“เธอชื่อหลินหวั่นชีว… “เฉินเฟิงขมวดคิ้วขมวดคิ้วและกำลังจะอธิบาย แต่หลินหลันไม่ฟังเลยและด่าโดยตรง”ดีเลยไอ้ขยะ!”
“เมื่อสองสามวันก่อนเรื่องของเย่ไห่ถังยังไม่ได้อธิบายให้ชัดเจน วันนี้ก็มีนางนี่โผล่ขึ้นมาอีกคนละ!”
“คุณเอาเมิ่งเหยาของเราไปไว้ไหน!”
“คุณมียางอายบ้างไหม!”
“ ความสัมพันธ์ของผมกับหลินหวั่นชีวไม่ใช่อย่างที
