น ผมไม่ถือสาคุณ แต่คุณกลับคิดได้คืบจะเอาศอก…”
“คุณสมควรโดนตบ!” เฉินเฟิงตัดบทเย็นชา
“ในฐานะผู้จัดการร้านอาหารหงส์ขาว แขกในร้านเกิดเหตุทะเลาะเบาะแว้งกับพนักงานร้านตัวเอง คุณไม่เพียงไม่ช่วยพูดให้พนักงานในร้านตัวเอง ยังคิดโยนความผิดไปให้พนักงานหน้าด้านๆ ไม่มีเหตุผลชัดๆ!”
“พอผมมา เดิมคุณมีโอกาสชดเชยความผิดก่อนหน้านี้ แต่คุณกลับกั้นผมไว้หน้าประตู คิดจะใช้พวกมากรังแกพวกน้อย เพื่อเปลี่ยนดำเป็นขาว!”
“สุดท้ายผมขอให้คุณเอาภาพกล้องวงจรปิดมาให้ คุณกลับพูดจาเพ้อเจ้อตาใส ทำเหมือนทุกคนเป็นคนโง่ เห็นชัดว่าตั้งใจโกหกให้ถึงที่สุด!”
“คนไม่มีเหตุผล เปลี่ยนดำเป็นขาว จงใจโกหกให้ถึงที่สุดแบบคุณ ผมตบคุณแล้วไง?”
เฉินเฟิงเน้นพูดทีละคำ แต่ละคำเหมือนฟ้าผ่าเข้าไปกลางใจจางอาน ทำเขาสีหน้าขาวซีดฉับพลัน เข่าอ่อนทันที
