บทที่ 309 ตระกูลเฉิน
เฉินเฟิงเบนสายตามาที่จางอาน แต่กลับเห็นเขาทำหน้าไม่ยี่หระและดูถูก: “คุณผู้ชายคนนี้ ร้านอาหารหงส์ขาวเป็นธุรกิจของใคร คุณไม่มีสิทธ์ที่จะรู้ คุณรู้ไว้แต่เพียงว่า คนที่เป็นเจ้าของร้านอาหารหงส์ขาวเป็นคนที่คุณไม่สามารถจะตอแยด้วยได้ตลอดชาติก็พอ”
“หือ?” เฉินเฟิงยิ้มมุมปาก เขาไม่สามารถตอแยด้วยได้ตลอดชาติ?
ในชางโจวเล็กๆนี่ ยังมีคนที่เขาไม่สามารถตอแยด้วยได้ตลอดชาติอีกหรือ?
“เพื่อนผมไม่กล้าตอแยด้วยได้ งั้นคนอย่างผมหลินจงเหว่ยล่ะ พอจะมีสิทธิ์ต่อกรได้ไหม?!” หลินจงเหว่ยเอ่ยปากเสียงขรึม เขาก็อยากรู้ว่าคนที่อยู่เบื้องหลังร้านอาหารหงส์ขาวนี่จะเป็นใครกันแน่ ถึงทำให้จางอานกร่างได้ขนาดนั้น
“ประธานหลิน…” จางอานยิ้มมีเลศนัย และส่ายหน้าฉับพลัน: “ขออภัยด้วยที่ผมพูดตรงๆนะว่า แม้แต่คุณก็ต่อกรด้วยไม่ได้หรอก”
ผ่าง!
ทุกคนเงียบกันหมด
ในห้องโถง แขกมากมายเบิกตากว้างมองจางอาน สีหน้าเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ
จางอานพูดอะไรออกมาน่ะ?
คนที่อยู่เบื้องหลังหงส์ขาว แม้แต่หลินจงเหว่ยก็ต่อกรด้วยไม่ได้?!
ล้อเล่นอะไรเนี่ย!
หลินจงเหว่ยน่ะเป็นตัวแทนตระกูลเฉินนะ ในชางโจวยังมีคนที่ตระกูลเฉินไม่กล้าต่อกรด้วยได้?!
สายตาตกตะลึงของทุกคนทำให้จางอานดูภูมิใจปนเย่อหยิ่งขึ้นมา
ถึงเขาจะเป็นแค่หมาตัวหนึ่งของคนที่อยู่เบื้องหลังหงส์ขาว แต่ในโลกนี้ก็มีคำที่เรียกว่านายว่าขี้ข้าพลอย!
คนอย่างเขาจางอานเป็นแค่หมาตัวหนึ่ง แต่เจ้านา
