นสูบบุหรี่อยู่ข้างรถหรูสีขาวพลางหันมองไปมา
พอเห็นถางรั่วเสวี่ยนและหลินเย่น เขาตาเป็นประกายขึ้นมา ก้าวเท้าไปหาสองแม่ลูก และเอ่ยปากทักทาย
“รั่วเสวี่ยน คุณน้า มากันแล้วหรอครับ”
ท่าทีเกิ่งห้าวดูสนิทสนมมาก เทียบกันแล้ว ท่าทีถางรั่วเสวี่ยนกลับดูเย็นชา เธอไม่มองเกิ่งห้าวเลยสักนิด และเดินไปทางร้านอาหาร
หลินเย่นกลับยิ้มทักทายเกิ่งห้าว: “เราคือเกิ่งห้าวล่ะสิ เด็กคนนี้นี่ดูน่ารักจริงเชียว น้าเคยได้ยินรั่วเสวี่ยนพูดถึงเธอด้วยนะ”
พอได้ยินหลินเย่นพูดแบบนี้ เกิ่งห้าวตื่นเต้นทันที: “คุณน้า คุณน้าพูดจริงหรอ? รั่วเสวี่ยนพูดถึงผมต่อหน้าคุณน้าบ่อยๆหรอ?”
“จริงน่ะสิ รั่วเสวี่ยนบอกว่าเราน่ะหน้าตาดี นิสัยอ่อนโยนมาก เป็นหนึ่งในสุดยอดผู้ชายไม่กี่คนที่เธอเคยเจอมาเลยนะ” หลินเย่นโกหกหน้าตาเฉย แต่ในใจด่าเกิ่งห้าวไม่เหลือดี
มิน่าล่ะรั่วเสวี่ยนถึงไม่ชอบเกิ่งห้าว สมองมีปัญหาแบบนี้ให้ฟรี รั่วเสวี่ยนยังไม่เอาเลย
“แหะๆ พอได้แหละครับ คุณน้า ที่จริงผมก็ธรรมดานะ ด้อยกว่ารั่วเสวี่ยนนิดหน่อยเอง” เกิ่งห้าวยิ้มกว้าง ในใจวาดฝันถึงการแต่งงานกับถางรั่วเสวี่ยนไว้เรียบร้อย แม้แต่ลูกของทั้งสองจะเรียกอะไรก็คิดไว้แล้วด้วย
“เอาล่ะ เกิ่งห้าว พวกเรารีบเข้าไปกันเถอะ” ถึงในใจจะรำคาญ แต่หลินเย่นไม่ได้แสดงอาการอะไรออกมา
ทั้งสามคนมาถึงเขตวีไอพีชั้นสองของร้านอาหารหงส์ขาว
เทียบกับห้องโถงชั้นหนึ่งแล้ว สภาพแวดล้อมชั้นสองเขตวีไอพีเรียกได้ว่าดีก
