บทที่ 303 เสี้ยเว่ยกั๋วฟื้นแล้ว
พูดจบ ถางรั่วเสวี่ยนก็ไม่สนว่าเกิ่งห้าวจะว่ายังไง เธอตัดสายทิ้งเลย
“รั่วเสวี่ยน ลูกทำแบบนี้ เพื่อนลูกน่าจะไม่พอใจนะ” หลินเย่นบอก น้ำเสียงของถางรั่วเสวี่ยนไม่เหมือนขอร้องคนสักนิด ออกคำสั่งชัดๆ
ถ้าทำเกิ่งห้าวโกรธ เรื่องหลินจงเหว่ยก็ไม่มีหวังแล้ว
“แม่ วางใจเถอะ เพื่อนหนูคนนี้นะเขาอยากให้หนูทำแบบนี้กับเขาจะตาย” ถางรั่วเสวี่ยนยิ้มมุมปาก สำหรับเกิ่งห้าวแล้ว เธอรู้จักดีเชียวล่ะ ลูกหมาในกำมือเนี่ยแหละ
อย่าว่าเธอใช้น้ำเสียงแบบนี้เลย ต่อให้เธอด่าให้เขาไปตายต่อหน้าเขา เขาไม่มีทางคิ้วขมวด ตรงกันข้ามกลับยิ้มนอบน้อมกับเธอมากขึ้นด้วย
ครั้งนี้ก็เหมือนกัน ไม่ว่ายังไง เกิ่งห้าวต้องนัดหลินจงเหว่ยออกมาให้แน่
ตอนนี้หลินหลันกลับไปที่โรงพยาบาลด้วยสีหน้าเดือดแค้น
มุกนี้ของหลินเย่นทำเธอรับมือไม่ทันจริงๆ
เธอเคยแต่ฮุบของคนอื่น ไม่เคยมีใครกล้าฮุบของเธอ
แต่การปรากฏตัวของหลินเย่นกลับทำลายกฎนี้
พอเจอหลินเย่น หลินหลันก็เหมือนหนูเจอแมว โดนจับทางไว้อยู่หมัด ต่อให้เสียเปรียบก็ได้แต่กัดฟันกลืนลงท้องไป
หลินหลันสะกดกลั้นความโกรธไว้เต็มท้อง กะจะไปลงที่เฉิงเฟิงที่ห้องพัก
กลับพบว่า เสี้ยเว่ยกั๋วฟื้นมาตอนไหนก็ไม่รู้ว
“ที่รัก ฟื้นแล้วหรอ?”
พอเห็นเสี้ยเว่ยกั๋วฟื้น อารมณ์หลินหลันดีขึ้นไม่น้อย
เสี้ยเว่ยกั๋วพยักหน้า เขาพึ่งฟื้นได้ไม่กี่นาที
“เมิ่งเหยาล่ะ เมิ่งเหยาเป็นยังไงบ้าง?” เสี้ยเว่ยกั๋วคิดถ
