นกายเท่านั้น”
“เมื่อเรือนกายดับสูญ ก็ต้องฝังร่างไว้ใต้ดิน เล็บผมยังคงงอกยาว ร่างซากเหมือนยังมีชีวิต นานวันเข้าก็สามารถบรรลุมรรคผล…เพียงแต่สำหรับผู้อื่น หากร่างดับไป นั่นย่อมคือความตายแท้จริง”
“ท้ายที่สุดแล้ว เรือนกายก็คือแพของวิญญาณ หากเรือนกายดับสิ้น วิญญาณก็จะค่อย ๆ สลายไป ความตายก็เพียงเป็นเรื่องของเวลาเท่านั้น”
“แต่หากกลับกัน…ตราบใดที่ข้าทำให้เรือนกายดับลง หากแต่ยังคงรักษาสำนึกแห่งวิญญาณให้ชัดเจน ทำให้วิญญาณไม่ตาย เช่นนี้ก็จะไม่กระตุ้นคัมภีร์ร้อยชาติ”
“เช่นนี้ บางทีอาจจะมีโอกาส ‘ตายแล้วถอดซาก’ ก็เป็นได้
นี่คือทางออกที่แผ่นหยกกระจ่างมรรคผลมอบมาให้ ลวี่หยางมองว่ามีความเป็นไปได้สูง ปัญหาเดียวอยู่ตรงเคล็ดลับเฉพาะทางที่จำต้องสร้างขึ้นเพื่อรองรับ
“แม้ตามการพยากรณ์ของแผ่นหยกกระจ่างมรรคผล วิชานี้เพียงพอจะรักษาให้วิญญาณมั่นคงไม่สลายแม้เรือนกายดับไป แต่ข้าเองยังไม่เคยเห็นวิญญาณใดที่หลุดพ้นจากเรือนกายแล้วดำรงอยู่ได้จริงสักครั้ง หากได้พบสักครา บันทึกด้วยแผ่นหยกกระจ่างมรรคผล เอาข้อมูลมาเสริม วิชานี้ก็จะถือว่าสมบูรณ์แบบอย่างแท้จริง…”
ที่สำคัญไปกว่านั้น ลวี่หยางย่อมรู้อยู่แล้วว่า บนโลกนี้มีสิ่งที่คล้ายคลึงกับที่เขาต้องการ
เจินเหรินขั้นวางรากฐาน!
เจินเหรินวางรากฐานนั้นมีอายุขัยสามร้อยปี แท้จริงแล้วนี่เป็นเพียงอายุของเรือนกายเท่านั้น ส่วนอายุขัยของวิญญาณกลับยาวนานกว่านั้นมาก จึงมักเลือกจะกลับชา
