บทที่ 295 หลินหวั่นชีว
ทุกคนต่างพากันบริภาษหนักมาก ผู้หญิงผมลอนคนนั้นโกรธจัด ชี้หน้าคนมุงด่ากราดว่า: “พวกคนโสโครกอย่างพวกแก ใครให้สิทธิ์พวกแกมาด่าฉันหะ พวกแกรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร?!”
“เชื่อไหมฉันโทรกริ๊งเดียว จะจับพวกแกเข้าคุกทั้งหมดเลย!”
พอคำนี้ออกมาปุ๊บ คนมุงทั้งหลายเงียบเสียงในบัดดล ทุกคนต่างโกรธแต่ไม่มีใครกล้าพูดอะไร
คนตาดีดูออกทั้งนั้น ว่าป้าผมลอนคนนี้แบ็คไม่ธรรมดาเลย คำพูดของเธอที่ว่าจะจับทุกคนเข้าคุกดูท่าจะไม่ได้พูดลอยๆ
พอเห็นคนมุงอึ้งกับคำพูดตน ยัยป้าผมลอนก็ได้ใจ เธอปรายตามองไปที่เฉินเฟิง: “วันนี้ฉันไม่ว่าง ไม่มีเวลามาง้องแง้งกับแก”
“ค่ารักษายัยโสโครกนี่ ฉันจ่ายแล้ว”
“คราวนี้ตาแกจ่ายค่าซ่อมรถแทนมันได้แล้ว สามแสน ขาดไม่ได้แม้แต่สตางค์แดงเดียว!”
“อีกอย่าง แกทำลายกระโปรงหน้ารถฉัน แกต้องชดใช้เงินด้วย เห็นแก่ที่แกขับรถออดี้ แกจ่ายแค่แสนเดียวพอ!”
“สามแสนบวกกับห้าแสน ทั้งหมดแปดแสน! จ่ายมา!”
ยัยป้าผมลอนตีหน้าเชิด พูดอย่างเย่อหยิ่ง
“ไสหัวไป!”
เฉินเฟิงมองยัยป้าผมลอนอย่างเย็นชา ไม่ใช่ไม่เคยเจอคนเย่อหยิ่ง แต่หยิ่งเบอร์นี้เหมือนยัยป้านี่เขาพึ่งเคยเจอเป็นครั้งแรกนี่แหละ ทำคนอื่นจนบาดเจ็บสาหัส กลับจ่ายแค่สามร้อย คนอื่นชนรถเธอถลอกหน่อยเดียวเอาตั้งสามแสน
“ไสหัวไป?!”
“แกกล้าไล่ให้ฉันไสหัวไป!” ยัยป้าผมลอนปรี๊ดเสียงขึ้นมาอีก
“เจ้าคนโสโครก แกนึกว่าฉันทำอะไรแกไม่ได้…”
“แม่คะ ประธานหลินโทรมาเร่งอีกแ
