eyยุบเสียรูปทรง ขนาดกระจกหน้ายังแตก
“แกทำอะไรน่ะ! อยากตายหรือไงหะ!” พอเห็นรถสุดที่รักสภาพเป็นแบบนี้ ผู้หญิงผมลอนตาแดงก่ำ เธอวิ่งโร่มายืนหน้าเฉินเฟิงอย่างโกรธจัด
เฉินเฟิงมองเธอด้วยสายตาเย็นชา: “คนขับรถคุณทำอะไรคุณไม่รู้หรอ?”
“ก็แค่ชนรอยถลอกนิดเดียว เขาก็จะให้สองแม่ลูกนี่ชดใช้เงินสามแสน มันต่างอะไรกับเอาชีวิตพวกเขาล่ะ?”
“ชีวิตโสโครกของพวกมันเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ?! ชนรถฉัน ไม่ควรชดใช้เงินหรือไง!” น้ำเสียงเธอปรี๊ดแตก
“ชดใช้เงิน?” เฉินเฟิงยิ้มเย็น : “คนขับรถคุณทำร้ายคุณน้าคนนี้ ทำไมไม่เห็นคุณชดใช้เงินให้คุณน้าล่ะ?”
“ตาแกบอดหรือไงถึงไม่เห็นว่าฉันจ่ายเงินแล้วน่ะ?” เธอตะคอกกลับ ก่อนหยิบแบงค์สีแดงสามใบออกมาโยนไปให้ผู้หญิงวัยกลางคนที่นอนจมกองเลือดที่พื้น
“เห็นไหม สามร้อย พอให้มันไปรักษาที่โรงพยาบาลแล้ว!”
“หน้าคุณนี่จะหนาไปไหนหะ?! เจ็บหนักขนาดนี้ สามร้อยมันพอที่ไหน!” สีหน้าเฉินเฟิงถมึงฉับพลัน อาการของคุณน้าคนนี้ถ้าไปโรงพยาบาล ไม่มีสามสี่หมื่นไม่มีทางได้รักษาแน่ แต่ยัยนี่กลับจ่ายแค่สามร้อย แถมยังทำหน้าเหมือนจ่ายเยอะซะมากมาย
“มันยังไม่ตายนี่ สามร้อยทำไมจะไม่พอล่ะ?”
“ให้สามร้อย นี่ยังถือว่ามากไปด้วยนะ”
ผู้หญิงวัยกลางคนพูดอย่างถือดี
คราวนี้ขนาดคนมุงยังทนดูไม่ได้ มีคนตะโกนด่าขึ้นว่า: “จะหน้าด้านไปไหนหะ! บาดเจ็บสาหัสขนาดนี้ สามร้อยจะพออะไร!”
“นั่นสิ เดี๋ยวนี้แค่เป็นหวัดนิดเดียว ไปโรงพยาบาลทียังต้องเส
