ี่ยนหรัวไม่ได้ทำผิดกฎตระกูลเฉิน
“ได้ ฉันหย่า” หลังจากสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกหนึ่ง เสี้ยเมิ่งเหยาพูดอย่างสงบ
เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว นี่เป็นสิ่งเดียวที่เธอทำได้ ถึงฉินเสวี่ยนหรัวอาจจะไม่หวังดีกับเฉินเฟิงเหมือนกัน แต่อย่างน้อยตอนนี้ฉินเสวี่ยนหรัวก็ยืนข้างเฉินเฟิง
ฉินเสวี่ยนหรัวพยักหน้า เธอดูไม่แปลกใจกับการตัดสินใจของเสี้ยเมิ่งเหยาเลย
“อีกสามวันไปจงไห่ จงไห่เป็นถิ่นฉัน ในถิ่นฉันจะไม่มีใครกล้าทำร้ายคุณได้” มีแววอหังการอยู่ในคำพูดของฉินเสวี่ยนหรัว
พอพูดจบ ฉินเสวี่ยนหรัวก็พาคนรับใช้ร่างดำออกไปจากโรงพยาบาล
เหลือเสี้ยเมิ่งเหยานั่งเหม่อคนเดียวบนเตียงคนไข้…
ตอนนี้เฉินเฟิงมาถึงจินจือถัง
พอเห็นเฉินเฟิงมา กู้ตงเซินหยิบวัตถุดิบสูงค่าหลากหลายที่เตรียมไว้พร้อมแล้วออกมา เฉินจื๋อเหวินหยิบบัวหิมะซินเจียงสองเม็ดออกมา
“เจ้าสามหวงเป็นยังไงบ้าง?”
เฉินเฟิงถาม ถ้าพิษไฟในตัวเจ้าสามหวงต้องรีบถอนด่วน เขาคิดจะให้เฉินจื๋อเหวินเอาบัวหิมะซินเจียงไปก่อน ถ้าไม่รีบ เขาจะเป็นคนเอาไปเอง
