พลัน
“ศิษย์น้องสามารถทำการใหญ่ได้!”
วินาทีถัดมา แสงจากแดนลับก็กลืนร่างลวี่หยางไปโดยสิ้นเชิง
“ก็ดูดีใช้ได้ทีเดียว…”
ภายในแดนลับ ลวี่หยางยืนอยู่บนยอดเขาลูกหนึ่ง แววตาเต็มไปด้วยความใคร่รู้ เขารู้สึกว่า ดอกไม้ต้นหญ้ารอบกาย ทุกสิ่งล้วนดูสมจริงจนน่าประหลาด
“…แต่ก็ยังมีจุดบกพร่องอยู่ ไม่สมบูรณ์นัก”
เบื้องหลังศีรษะของลวี่หยางปรากฏวงแสงกลมยันต์เทวโองการไท่เวยเริ่มหมุนเวียน พลังพยากรณ์เคลื่อนไหว เขาก็มองทะลุภาพลวงตาในทันที พบจุดบกพร่องซึ่งแตกต่างจากโลกแห่งความจริงอยู่มากมาย
จุดบกพร่องเหล่านั้นเล็กยิ่งนัก แถมล้วนอยู่ในระดับจุลภาค ต้องอาศัยพลังแห่งการพยากรณ์ของลวี่หยางจึงจะเข้าใจได้บ้าง หากเป็นผู้บำเพ็ญเพียรทั่วไปที่มองจากระดับมหภาค ย่อมไม่อาจเห็นได้เลย ส่วนพวก“บุคลากร”ที่เติบโตมาในแดนลับนี้มาตั้งแต่กำเนิด ก็ยิ่งไม่มีวันรู้ตัวว่ามีสิ่งผิดแปลกอยู่ตรงหน้า
“จะว่าไป…เรียกว่าโลกใบหนึ่ง ก็ดูไม่ถูกนัก เรียกว่าฉากหลังขนาดยักษ์น่าจะเหมาะกว่า…”
ดอกไม้ นก ปลา แมลง ทุกสรรพสิ่งต่างก็เป็นของจริง
แต่สิ่งที่รวมกันขึ้นเป็น“โลก”เหล่านี้ กลับเป็นของปลอมโดยสิ้นเชิง สภาพโดยรวมของมัน แทบไม่ต่างจากคอกหมูในบ้านชาวบ้านชนบทเลยแม้แต่น้อย
“นี่แหละ…ฐานบ่มเพาะบุคลากรของนิกายศักดิ์สิทธิ์”
ลวี่หยางส่ายหน้าเบา ๆ มิได้เอ่ยความรู้สึกใดอีก พลิกกลับสู่การเตรียมการเพื่อ“ภารกิจถ่ายทอดวิชา”ของตน โดยมีจุดสำคัญที่สุดอยู่ที่การสร้างระบ
