บทที่ 288 หนึ่งสำนักสองอาจารย์
“ลุงยี่ ห้ามเขาเอาไว้！”
เฉินอิงโรปิดหน้าเอาไว้ ทั้งตกใจทั้งโมโห
“มารหัวขน อย่าหลงระเริงกับตัวเอง！”
เฉินยี่พูดด้วยความโมโห จากนั้นลุกขึ้นอีกครั้ง แล้วใช้ความพยายามทั้งหมดในการหยุดเฉินเฟิง
เฉินเฟิงคลายยิ้มด้วยความดูถูก ตบมือออกไป เฉินยี่คล้ายกับเป็นลูกฟุตบอล บินออกไป กระแทกเข้ากับกำแพง จนทำให้กำแพงมีรอยร้าว
เฉินเฟิงเดินมาตรงหน้าเฉินอิงโร มองต่ำลงไปหาเฉินอิงโร “แกบอกว่าถ้าฉันสัมผัสแม้แต่ปลายเส้นผมของแก ก็จะตายโดยไม่ต้องสงสัย?”
“เพี๊ยะ”
ยังไม่รอให้เฉินอิงโรได้พูด เฉินเฟิงก็ตบลงบนหน้าของเฉินอิงโร ทำให้ฟันในปากของเฉินอิงโรบินออกไป
“ตอนนี้ฉันตบแกหนึ่งที ทำไมฉันยังไม่ตาย?”
“ลูกเมียน้อย แกตาย……”
“เพี๊ยะ”
“ฉันตบแกอีกหนึ่งครั้ง แล้วทำไมฉันยังไม่ตาย?”
“เพี๊ยะ”
…………
เฉินเฟิงตบซ้ายทีขวาที เวลาสั้นๆเพียงหนึ่งนาที ก็ตบเฉินอิงโรไปกว่าสามสิบที
ทำให้หน้าของเฉินอิงโร บวมเป็นหัวหมู！
ฟันที่มีอยู่เต็มปาก หักจนไม่เหลือสักซี่！
“ลูกเมียน้อย ฉันจะฆ่าแก ฉันจะฆ่าแก！
เฉินอิงโรผมเพ้ายุ่งเหยิง กรีดร้องและด่าทอเฉินเฟิงอย่างบ้าคลั่ง
เฉินเฟิงหัวเราะในลำคอ “ฆ่าฉัน? ดีเหมือนกัน！ฉันรอให้แกมาฆ่าฉัน！”
“แต่ก่อนที่จะฆ่าฉัน ฉันจะทำในสิ่งที่แกทำกับเมิ่งเหยา เอาคืนแกร้อยเท่า！”
ขณะที่พูด เท้าของเฉินเฟิงก็เหยียบลงบนหลังมือของเฉินอิงโร
เหยียบอย่างแรง
จนนิ้วมือของเฉินอิงโรหัก！
“อ๊า~”
เฉินอิงโรกรีดร้
