าตรงหน้าเสี้ยเมิ่งเหยาอย่างรวดเร็ว
พวกเขาจับเสี้ยเมิ่งเหยามัดเอาไว้โดยไม่เปลืองแรงแม้แต่น้อย
เวลานี้ เฉินอิงโรหยิบมีดกรีซสั้นออกมาจากบริเวณเอว จากนั้นเดินไปตรงหน้าเสี้ยเมิ่งเหยา
“คุณคิดจะทำอะไร?”
เสี้ยเมิ่งเหยากัดฟันกรอด มองหน้าเฉินอิงโรอย่างไม่รู้สึกกลัว
“ทำอะไร?” เฉินอิงโรหัวเราะอย่างหยอกล้อ “ฉันอยากจะลองดูว่า มีดกรีซของฉันคมรึเปล่า”
“อย่ามายุ่งกับลูกสาวของฉัน！ มีเรื่องอะไรก็มาทำกับฉัน！”
เสี้ยเว่ยกั๋วเบิกตากว้างจนแทบแตก อยากที่จะฆ่าเฉินอิงโร
“ตบปากไอ้แก่นิให้พัง ดูสิว่ามันจะเสียงดังอีกไหม”
เฉินอิงโรมองไปที่เสี้ยเว่ยกั๋วด้วยสายตาเย็นยะเยือก
“ครับ คุณหนู”
บอร์ดี้การ์ดชุดดำได้ยินคำสั่งก็ปฏิบัติตามคำสั่งทันที จับคอเสื้อของเสี้ยเว่ยกั๋วเอาไว้ จากนั้นตบไปที่หน้าของเสี้ยเว่ยกั๋วหลายที
“หยุดตบได้แล้วๆ”
เสียงกรึกดังขึ้น หลินหลันคุกเข่าอยู่บนพื้นเพื่อขอร้อง เธอร้องไห้ไปด้วยขอร้องไปด้วย
“คุณหนูเฉิน อย่าตบตีอีกเลย เดี๋ยวฉันจะโทรศัพท์ไปหาคนไร้ประโยชน์คนนั้น บอกให้มันไสหัวกลับมา”
หลินหลันพูดและหยิบโทรศัพท์ออกมา เตรียมที่จะโทรศัพท์ไปหาเฉินเฟิงด้วยเนื้อตัวที่สั่นเทา
แต่ใครจะไปรู้ เฉินอิงโรกลับโยนโทรศัพท์ทิ้ง เธอแสยะยิ้ม “ตอนนี้คิดอยากจะโทรศัพท์ไปหาลูกเมียน้อยนั่น?”
“สายไปแล้ว！”
“เดี๋ยวฉันจัดการนางสารเลวผู้หญิงชั้นต่ำคนนี้เสร็จ แกค่อยโทรก็ยังไม่สายไป”
เฉินอิงโรแสยะยิ้ม ข่าวภายในของตระกูลเฉิน คนที
