！”จู่ๆเฉินอิงโรก็หัวเราะเสียงดัง จากนั้นก็หุบยิ้มทันที “แกคิดมากไปแล้ว！”
“ระหว่างฉันกับไอ้ลูกเมียน้อยคนนั้น ไม่มีความแค้นต่อกัน การที่ฉันจ้องหาเรื่องเขา เป็นเพราะฉันไม่ชอบมัน”
“ถ้าจะบอกว่าเกลียดแค้น นั่นก็เป็นเพราะลูกเมียน้อยคนนั้น ไม่รู้จักอยู่ในที่ของตนเอง”
“หมาควรจะเป็นหมาที่ซื่อสัตย์ ไม่ควรคิดที่จะข้ามหน้าข้ามตา”
คำพูดของเฉินอิงโรมีความหมายกำกวม แต่เสี้ยเมิ่งเหยาฟังออกว่ามีอะไรบางอย่างแอบแฝงเอาไว้ การที่เฉิงโรจ้องหาเรื่องเฉินเฟิง มันเกี่ยวข้องกับการที่เฉินเฟิงเป็นผู้สืบทอดตระกูลเฉิน！
“นางผู้หญิงชั้นต่ำ หน้าของแกสวยขนาดนี้ ถ้าฉันกรีดมันลงไป ไอ้ลูกเมียน้อย มันคงบ้าแน่ๆ”
เฉินอิงโรเลียริมฝีปาก มองไปยังใบหน้าที่สวยงามเหมือนหยกของเสี้ยเมิ่งเหยา เป็นผู้หญิงเหมือนกัน เธอรู้ดี สำหรับผู้หญิงคนหนึ่ง หน้าตาคือสิ่งที่สำคัญแค่ไหน
ถ้าหากว่าเธอทำให้เสี้ยเมิ่งเหยาเสียโฉม เฉินเฟิงคงจะโกรธจนอาเจียนเป็นเลือดแน่ๆ
สีหน้าของเสี้ยเมิ่งเหยาเปลี่ยนไปเล็กน้อย เธอพยายามนิ่งและข่มขู่ “ทางที่ดีคุณอย่าทำอะไรบ้าๆดีกว่า เฉินเฟิงจะฆ่าคุณเอาได้！”
“ฆ่าฉัน?” เฉินอิงโรหัวเราะในลำคอ “นางคนชั้นต่ำ แกกำลังล้อฉันเล่นหรอ?”
“แกรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร?”
“ถ้าไอ้ลูกเมียน้อยกล้าฆ่าฉัน ไม่เพียงแค่เขาที่ต้องตาย ทั้งแก เขา และเธอ โดยรวมแล้วทุกคนที่เกี่ยวข้องกับไอ้ลูกเมียน้อย ล้วนต้องตาย！”
เฉินอิงโรชี้ไปที่เสี้ยเว่ยกั๋วและหลินหลัน ด
