ยหน้ายิ้มเศร้า เขารู้ดีว่า โห้หงเย้นไม่มีเงินมากมายขนาดนั้น
“คุณชายเฉิน ตอนนี้ฉันมีเงินอยู่แค่ห้าร้อยล้านหยวน เราเขียนสัญญากู้ยืนเอาไว้ได้ไหมคะ ฉันจะเอาเงินมาคืนคุณให้หมดภายในสามปี”
โห้หงเย้นมองไปทางเฉินเฟิงด้วยความประหม่า แล้วพูดขึ้น
เธอไม่มีเงินมากมายขนาดนั้น ถึงแม้ว่าเธอจะเป็นเจ้าหญิงน้อยของตระกูลโห้ มีตำแหน่งที่สำคัญในตระกูลโห้ แต่บริษัทภายใต้ชื่อของเธอนั้น เธอไม่ได้บริหารด้วยความตั้งใจ อย่างมากในหนึ่งปีก็หาเงินได้เพียงแค่สามร้อยล้านหยวน การมาที่นี่ในครั้งนี้ เธอก็ได้ใช้เงินไปจำนวนหนึ่งแล้ว
“ไม่ต้องเขียนสัญญากู้เงินหรอกครับ คุณหนูโห้ บัวหิมะซินเจียงผมขายให้คุณห้าร้อยล้านหยวน” เฉินเฟิงยิ้มแล้วพูดขึ้น ถึงแม้ว่าเงินหนึ่งพันล้านหยวนจะมีมูลค่ามากมาย แต่ตอนนี้เขาไม่ได้ขาดแคลนเงิน สู้ทำให้โห้หงเย้นเป็นหนี้บุญคุณเขายังดีเสียกว่า
ห้าร้อยล้านหยวน?
ดวงตาของโห้หงเย้นเบิกกว้าง มีคนขายของเหมือนเฉินเฟิงแบบนี้ด้วยหรอ? คนขายของคนอื่น มีแต่จะกลัวว่าตนเองขายได้ในราคาไม่สูง แต่เฉินฟิงกลับตรงกันข้าม เขากลับลดราคาลงถึงหนึ่งพันล้านหยวน
เงินหนึ่งพันล้านหยวน ไม่ใช่เงินสิบหยวน
แม้จะเป็นตระกูลโห้ เงินหนึ่งพันล้านหยวนก็ไม่ใช่ตัวเลขน้อยๆ
“ไม่ได้ค่ะๆ” โห้หงเย้นรีบผายมือ แก้มเล็กๆของเธอแดงระเรื่อ “คุณชายเฉินขายบัวหิมะซินเจียงให้กับหงเย้น หงเย้นก็รู้สึกขอบคุณมากแล้ว แล้วจะเอาเปรียบคุณชายเฉินได้ยังไง คิดราคาหน
