้งสักนิด！
อย่างน้อยๆเขาก็ต้องเป็นอ้านจิ้งขั้นสูง！
แม้แต่ตัวเขา ก็อยู่คนละชั้นกับเฉินเฟิง
เฉินเฟิงไม่ได้สนใจโห้ชิงซง ทว่าหันไปมองงูดำด้วยความสนใจ
ไม่รู้ว่างูดำมีชีวิตอยู่ในยู่ฉวนซานมานานกี่ปี มันถึงได้มีพลังจิตเล็กน้อยด้วย
ดวงตาสีเขียวของมันจ้องมองมาที่เฉินเฟิง ความหวาดกลัวที่ฉายออกมาจากดวงตาคู่นั้นชัดเจนมาก ไม่ต่างอะไรกับความหวาดกลัวของมนุษย์
“ดาบมา”
เฉินเฟิงยื่นมืออกไป
เฉินจื๋อเหวินคว้าดาบที่อยู่ด้านหลังออกมา แล้วชูขึ้นสูง
ดาบถูกโยนออกไปบนอากาศ จากนั้นหยุดอยู่ในมือของเฉินเฟิง
มีดาบอยู่ในเมือง เฉินเฟิงมั่นใจขึ้นมาก
หมัดเมื่อกี้ที่เขาชกลงไป เขาสามารถรู้ได้แล้วว่างูดำร้ายกาจแค่ไหน ยิ่งกว่าอ้านจิ้งขั้นสูง ใกล้เคียงกับหั้วจิ้งขั้นต้น
สู้ตัวเขาในตอนนี้ไม่ได้เล็กน้อย
แต่เป็นเพราะมีบาดแผลอยู่เต็มตัว ดังนั้นต่อให้พลังในการป้องกันของมันจะแข็งแกร่งแค่ไหน ความแข็งแกร่งของมันไม่น้อยไปกว่าหั้วจิ้งขั้นต้น
ใช้เพียงแค่กำปั้น เขากลัวว่าตนเองจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของงูดำ
ดังนั้นจึงจำเป็นต้องมีดาบ
แทบจะเวลาเดียวกันกับที่เฉินเฟิงคว้าจับดาบ งูดำขยับตัวแล้ว
งูพุ่งตัวออกมาเหมือนกับลูกปืน มันเล็งเป้ามาที่เฉินเฟิง
สีหน้าของเฉินเฟิงยังคงไม่เปลี่ยนแปลง เขากระทืบเท้าเบาๆ แล้วกระโดดขึ้นสูง หลบการจู่โจมของงูดำ
งูขนาดใหญ่พุ่งเข้าหาก้อนหินที่เฉินเฟิงยืนอยู่เมื่อกี้
“ปั้ง！”เสียงดังขึ้น
คล้ายกับรถขนาดเล็กพุ่งเข้าชนก้อนห
