ฉินเฟิง ทีแรกสายตาที่ดูถูกและไม่มองเขาในสายตา ตอนนี้เธอกลับมองเฉินเฟิงมีความน่าค้นหา
ทว่าก็แค่อยากจะค้นหาเท่านั้น
มันจะห่างจากระยะทางที่เธอจะให้ความสำคัญกับเขาไปกว่าหนื่งหมื่นแปดพันโล
“ไปกันเถอะ” โห้หงเย้นจึงผายมือขึ้น แล้วสั่งให้คนพวกนั้นลุกขึ้นอีกครั้ง
เฉินเฟิงดับไฟที่ก่อไว้ สี่พี่น้องตระกูลเฉินก็ได้เอาพวกเศษอาหารและขยะทิ้งลงไปในดิน ทั้งห้าคนก็ได้ตามพวกโห้หงเย้นไป
เวลาที่ใกล้ถึงพระอาทิตย์ตกดิน ทุกคนก็ได้ไปถึงเหวของบ่อน้ำยู่ฉวน
น้ำแร่ไหลลงจากไปที่สูง เสียงน้ำไหลนั้นเหมือนดั่งเสียงเทพเจ้าที่เสนาะหูมาก
ตรงกลางอากาศเต็มไปด้วยบรรยากาศที่ชื่นและหอมหวาน
ถ้าเทียบกับยอดเขา บริเวณตรงเหวมีแรงกดอากาศที่ต่ำกว่าเยอะ และตามแทบจะถึงติดลบ ทุกคนต่างก็รู้สึกได้ถึงความหนาวที่ทำให้ตัวสั่น
“คุณชายเฉิน บัวหิมะซินเจียงอยู่ตรงใต้ยู่ฉวนนี้ครับ” เฉินจื๋อเหวินชี้ไปยังยู่ฉวน ที่นั่นเป็นจุดรวมตัวของน้ำแร่ และน้ำไหลลงมาอย่างเร่งเร้ามากๆ ทว่ากลับลึกจนไม่ได้ก้นบึ้ง
ทำให้ที่ดูลึกมาก
เฉินเฟิงขมวดคิ้วเป็นปม ไม่รู้ว่าทำไม เขาถึงแอบรู้สึกถึงความอันตรายจากก้นน้ำลึกนี้
“จื๋อเหวิน เจ้าสามหวงบอกนายไหม ใต้น้ำแร่นี้ยังมีอะไรอีกไหม? ” เฉินเฟิงถามขึ้น
เฉินจื๋อเหวินหยุดชะงักไปเล็กน้อย แล้วส่ายหน้า “ไม่มีนะครับ อาจารย์บอกว่าใต้น้ำที่นี่มีบัวหิมะซินเจียงอยู่สามเม็ดครับ”
เฉินเฟิงขมวดคิ้วได้ลึกกว่าเดิม เขามักจะรู้สึกว่าที่นี่มีอะ
