บทที่ 275 สัตว์ที่ถูกล่า
ต่อให้นับถอยหลังหนึ่งหมื่นก้าว ต่อให้เฉินเฟิงเป็นจอมยุทธ์แล้วทำไม อายุของเฉินเฟิงมีอายุแค่ยี่สิบห้าหก มากสุดเขาก็แค่หมิงจิ้งขั้นสูง เขาคงจะถูกคนใดคนหนึ่งในนี้บีบตายแน่นอน
“ได้ครับ คุณโห้” ถึงแม้เขาจะไม่พอใจ ทว่าหวงเฟยห้าวก็ได้แต่พยักหน้า
ทว่าเขายังอดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นอย่างเยาะเย้ย “ศิษย์น้อง เดี๋ยวตามพวกเราให้ติด อย่าได้หลงทางล่ะ”
“อีกอย่าง ปกป้องลูกพี่ที่ไร้ประโยชน์ของนายให้ดีๆ อย่าให้เขาถูกหมีตาบอดบนเขาทำให้ตกใจจนฉี่ราดล่ะ”
เฉินจื๋อเหลินทำสีหน้าที่หม่นหมอง กลับไม่ได้พูดอะไรออกมา แล้วตามคนพวกนั้นเริ่มขึ้นภูเขาไป
ทว่าสำหรับคนทั่วไป การปีนขึ้นเขากลับเป็นแค่เรื่องที่ทำให้สูญเสียพลังงาน ถ้าอยากจะรักษาความว่องไวของจอมยุทธ์ ก็ต้องเสียแรงไปห้าหกเท่า
ตระกูลโห้มีทหารรับจ้างยี่สิบกว่าคน ถึงแม้จะมีแรงมากกว่าคนทั่วไป ทว่ายังคงไม่สามารถหลุดพ้นจากในเป็นคนธรรมดาอยู่แล้ว
ดังนั้นแค่วิ่งไปครึ่งชั่วโมง ใบหน้าของพวกเขาก็ทำสีหน้าที่เหน็ดเหนื่อยออกมาแล้ว
หวงเฟยห้าวหันกลับมาแล้วคลายยิ้มเลือดเย็น แล้วมองไปที่เฉินเฟิง
แม้กระทั่งทหารที่ผ่านศึกไปสงครามเป็นร้อยยังทนไม่ไหว หวงเฟยห้าวขึงตาโตทันที
เฉินเฟิงตามอยู่ด้านหลังพวกเขาไม่ถึงสิบเมตร!
สีหน้าของเขาดูชิว แม้กระทั่งพอสบตากับหวงเฟยห้าว มุมปากของเฉินเฟิงกระตุกยิ้มอันเจ้าเล่ห์ออกมา
หวงเฟยห้าวทำสีหน้าที่โมโหและอับอายในขณะเดียวกัน ไอ้คนไร
