เมื่อทั้งสองได้มาเจอะเจอกัน พละกำลังของทั้งสองจึงข่มกัน
เฉินจื๋อเหวินก็ถอยไปด้านหลังอย่างควบคุมไม่ได้ไปสามก้าว ใบหน้าแดงระเรื่อขึ้นมาทันที
และพอมองหวงเฟยห้าว กลับทำสีหน้าที่ดูชิวมาก
“ศิษย์น้อง ศิษย์น้องมีความสามารถเท่านี้เองหรอ?” หวงเฟยห้าวหัวเราะเยาะเย้ย แล้วพูดด้วยการดูถูก “ไม่น่าล่ะนายถึงเป็นหมาวิ่งเล่นให้กับไอ้ขยะนี่”
“ไอ้ชาติชั่ว!”
เฉินจื๋อเหวินกัดฟันกรอด เขาคืออ้านจิ้งขั้นต้น และหวงเฟยห้าวคืออ้านจิ้งขั้นกลาง พวกเขาแตกต่างกันหนึ่งขั้น เขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหวงเฟยห้าวจริงๆ
“พี่ใหญ่ เราต่อพร้อมกันเถอะ”
เวลานี้ เฉินจื๋อหลี่ เฉินจื๋อโสง และเฉินจื๋อเจียวทำสีหน้าที่โมโหแล้วลุกขึ้นมาอย่างกะทันหัน
“ได้ พวกนายคนไร้ประโยชน์ทั้งสี่คนมาพร้อมกันเลย ฉันอยากจะดูเหมือนกัน พวกนายมันไอ้ประโยชน์ทั้งสี่คน แล้วจะสามารถสู้กับฉันได้กี่น้ำ”
หวงเฟยห้าวยังคงทำสีหน้าที่เคล้าด้วยความบ้าคลั่งและยิ่งผยอง จอมยุทธ์มีวิชาถึงขั้นอ้านจิ้งแล้วและพวกเขายังแตกต่างกันหนึ่งขั้น จึงนำพาซึ่งความแตกต่างของความสามารถทางการต่อสู้ที่ต่างกันจนชั่วฟ้าดินสลาย
อย่าว่าแต่ทั้งสี่พี่น้องของตระกูลเฉินเลย ต่อให้มีสี่พี่น้องตระกูลเฉินเพิ่มอีกกลุ่ม เขาก็สามารถมั่นใจได้ว่าตัวเองจะชนะ
ไม่นาน ทั้งห้าคนก็ได้ยืนออกมา
ทั้งห้าคนเป็นคนเก่าคนแก่ที่ผ่านศึกษาสังหารมาก่อน ทว่าบางครั้ง การที่ดูวิชาการต่อสู้ที่ยอดเยี่ยมกลับไม่สามารถเอาประสบการณ์มา
