ทว่าให้คนของกู้ตงเชินเรียกคนเข้ามาต่อ เอาคนเก่งกาจที่สุดที่รู้จักเรียกเข้าให้หมด วันนี้อยากสั่งสอนคนของกู้ตงเชินว่าควรทำตัวอย่างไร
เมื่อเลี่ยงไม่ได้ กู้ตงเชินทำได้เพียงโทรศัพท์มาหาเฉินเฟิงที่นี่
“คุณชายเฉิน ต้นเหตุของเรื่องเป็นเถ้าแก่จินจือถังบอกจะขายโชวูพันปีที่มีค่าสุดในร้านพวกเขาให้พวกเรา ผลลัพธ์ตอนที่ผมส่งคนไปซื้อ เถ้าแก่จินจือถังกลับเปลี่ยนคำกะทันหัน บอกมีคนเสนอราคามากกว่าพวกเราสองเท่ามาซื้อโชวูนั้นไป”
“โดยเฉพาะอย่างยิ่งเบื้องหลังของคนนั้นลึกมาก เขาผิดใจไม่ได้”
“ผมก็เลยให้โจวจิ้งหลงเฝ้าที่จินจือถัง รออีกฝ่ายเข้ามา เตรียมดูรายละเอียดของอีกฝ่ายหน่อย”
“ปรากฏว่าวินาทีแรกที่อีกฝ่ายเข้ามาเห็นโจวจิ้งหลงเข้า หลังจากรู้ว่าโจวจิ้งหลงอยากแย่งโชวู อีกฝ่ายก็ตีขาของโจวจิ้งหลงหักตรงนั้นเลย แถมยังบอกว่าถ้าโจวจิ้งหลงไม่พอใจ ให้เรียกคนมาอีก เรียกจนกว่าจะพอใจ”
“จากนั้นผมเลยส่งลูกน้องหลายสิบคนเข้าไป ผลลัพธ์ล้วนถูกอีกฝ่ายตีแขนขาจนหักหมด ตอนนี้อีกฝ่ายยังเฝ้าอยู่ที่จินจือถัง”
กู้ตงเชินพูดอย่างหงุดหงิดอยู่บ้าง
“โอหังขนาดนี้?” เฉินเฟิงยักๆ คิ้ว อีกฝ่ายทำขนาดนี้ หมายความว่าไม่ได้เห็นกู้ตงเชินอยู่ในสายตาเลย
“คุณชายเฉิน พวกเขาเหมือนจะมีจอมยุทธ์หนุนหลังไว้” กู้ตงเชินนิ่งครู่หนึ่ง บอกว่า “มีความเป็นไปได้มากว่าหลายวันนี้เป็นพวกเขาซื้อที่ตัวยาของเมืองชางโจวไป”
ลูกน้องกู้ตงเชินมีแค่อาเหาที่เป็นจอมยุทธ์หมิงจิ้
