ฉวนซานนั้น อย่าว่าแต่รุ่นพี่เลย แม้แต่ชาวเขาที่อยู่ด้านบนมาหลายชั่วรุ่นล้วนไม่รู้แน่นอน”
“ที่ผมรู้มาได้เป็นเพราะอาจารย์ของผม”
“สามสิบปีก่อน อาจารย์ของผมบรรพบุรุษเขาเคยมาที่เมืองชางโจวครั้งหนึ่ง ตอนที่ผ่านยู่ฉวนซาน บรรพบุรุษเขาบังเอิญพบความลับของยู่ฉวนที่ยู่ฉวนซาน”
“ส่วนใต้ของยู่ฉวน เชื่อมกับสระน้ำโบราณแห่งหนึ่ง”
“สระน้ำโบราณซ่อนอยู่ใต้ดินมานานหลายปี ทั้งวันไม่เจอแสงแดด น้ำในสระหนาวเย็นเสียดกระดูก ถ้าคนธรรมดาเข้าไป ไม่ถึงหนึ่งนาทีจะหนาวจนกลายเป็นรูปปั้นน้ำแข็ง”
“แต่ว่าตอนนั้นอาจารย์ของผมฝึกมาลึก เลยทนอยู่ในสระน้ำโบราณได้ถึงสิบนาทีถึงออกไป”
“บัวหิมะซินเจียงคือสิ่งที่เขาพบเข้าตอนที่ออกไป ทั้งหมดมีสามดอก แต่สามดอกตอนนั้นยังไม่โต”
“ครั้งนี้ผมรอเข้ามา คืออยากดูหน่อยว่าบัวหิมะสามดอกในตอนนั้นโตแล้วหรือยัง ถ้าโตแล้ว บัวหิมะสามดอก ผมขอเพียงดอกเดียว ที่เหลือสองดอก ผมยอมมอบให้รุ่นพี่ ถือว่าเป็นของขอขมาที่ล่วงเกินคุณเสี้ย”
เฉินจื๋อเหวินพูดคำพวกนี้แบบเกรงใจมาก บัวหิมะซินเจียงสามดอก เขาขอเพียงดอกเดียว อีกสองดอก ล้วนให้เฉินเฟิง เห็นได้ว่าความจริงใจของเขามากพอเท่าไร
เฉินเฟิงนิ่งเฉยพักหนึ่ง และไม่ได้อ้าปาก
ที่จริงบัวหิมะซินเจียงเป็นยาวิเศษที่เจอยากมาก ร้อยปีถึงโตครั้งหนึ่ง แม้กระทั่งสามารถเรียกได้ว่าเป็นของล้ำค่ามหาศาล
นอกจากขจัดพิษไฟได้ มันยังมีสรรพคุณเสริมสร้างร่างกาย คงความอ่อนเยาว์
ถ้าใช้สำหรับเ
