อแล้ว ไม่ต้องพูด เรื่องก็ตกลงตามนี้”
“ถึงตอนนั้นฉันจะไปเก็บบัวหิมะซินเจียงด้วยกันกับพวกนายสี่คน”
“ครับ รุ่นพี่” เฉินจื๋อเหวินรีบโค้งตัว เฉินเฟิงพูดมาถึงขั้นนี้แล้ว เป็นธรรมดาที่เขาไม่กล้าปฏิเสธอีก
แน่นอน เขาก็เข้าใจ เฉินเฟิงยังไม่วางใจเขา มิฉะนั้นคงไม่พูดออกมาว่าจะไปเก็บบัวหิมะซินเจียงด้วยกันกับเขา
หลังพูดจบ เฉินเฟิงเตรียมตัวออกไป แต่ในเวลานี้หยกเลือดที่คอเฉินจื๋อเหวินกลับเผยออกมา ชั่วขณะนั้นหยกเลือดนี้กลับดึงดูดความสนใจของเขา
“เจ้าสามหวงเป็นอะไรกับนาย?” เฉินเฟิงหรี่ดวงตา หยกเลือดที่คอของเฉินจื๋อเหวินนี้ ห้าปีก่อนตอนที่เขากับเซียวกั่วจงท่องเที่ยวต่างแดนก็เคยเจอมาก่อน
“รุ่นพี่รู้จักอาจารย์ผม?”
เฉินจื๋อเหวินตกตะลึง เจ้าสามหวงเป็นอีกชื่อของอาจารย์เขา มีเพียงคนที่สนิทกับอาจารย์มากถึงรู้ เฉินเฟิงที่อยู่ตรงหน้ารู้ได้อย่างไร?
“อาจารย์?”
เวลานี้สีหน้าของเฉินเฟิงนั่นเรียกว่าแปลกประหลาด เขานึกไม่ถึงว่าโลกจะเล็กขนาดนี้ สี่คนด้านหน้านี้ เป็นลูกศิษย์ของเจ้าสามหวง
“ถือว่ารู้จักแหละ” ท่าทางของเฉินเฟิงไม่นานฟื้นฟูสู่ความสงบ ความจริงความสัมพันธ์ของเขากับเจ้าสามหวงไม่ใช่แค่รู้จักสองคำนี้จะสามารถอธิบายได้กระจ่าง
ในความหมายเข้มงวด เขายังคือผู้มีพระคุณของเจ้าสามหวง
ปีนั้นหลังจากเซียวกั่วจงพาเขาไปถึงต่างประเทศ โยนเขาไว้ที่มาเลเซียคนเดียว เขาก็ได้รู้จักเจ้าสามหวงที่นั่น
ตอนนั้นเจ้าสามหวงอยู่ที่มาเลเซียมี
