ที อาพาชีสีดำก็วนเวียนอยู่บนอากาศเหนือทุกคนราวกับนกอินทรีตัวผู้
ทหารจ้างสิบกว่านายลูกน้องของเฉินจื๋อหลี่สูงใหญ่และมีความรู้ความสามารถด้านการรบมาก พวกเขาไม่กระสับกระส่าย ไม่นานก็จัดแถวเรียบร้อย
“เฮลิคอปเตอร์คันนี้วนอยู่ด้านบนตลอดหมายความว่าอะไร? ทำไม่ลงมา?” เฉินจื๋อหลี่อดถามไม่ได้
เกือบจะตอนที่เขาพูดคำนี้จบ ประตูของเฮลิคอปเตอร์ถูกเปิดออก
ภาพคนที่หน้าตาไร้ความรู้สึกปรากฏตัวที่ประตู ก้มมองสี่พี่น้องตระกูลเฉินที่พื้นลงมาจากที่สูงกว่า
“เจ้าหมอนี้เปิดประตูออกตอนนี้หมายความว่าอะไร? หรือว่าเขาอยากกระโดดลงมาจากที่สูงร้อยเมตรโดยตรง?” เฉินจื๋อหลี่ส่งเสียงหัวเราะ ไม่สนใจไยดีเท่าไร
ความคิดของเขาพึ่งจบลง เฉินเฟิงที่หน้าประตู กระโดดลงมาจากที่สูงร้อยเมตรโดยตรง!
ไม่มีอุปกรณ์ช่วยเหลือใดๆ
ทั้งหมดฮือฮา!
ทหารจ้างสิบกว่านายลูกน้องของเฉินจื๋อหลี่ตกใจจนลูกตาใกล้จะหลุดลงมา
ตีพวกเขาให้ตาย พวกเขาต่างก็นึกไม่ถึงว่าจะมีคนกล้ากระโดดลงจากกลางอากาศร้อยเมตรโดยตรง
ไม่กลัวตนเองตกลงมากลายเป็นเศษเนื้อเหรอ?
“หลบไป รีบหลบไป!”
มีคนใช้ภาษาอังกฤษห่วยๆ ตกใจตะโกนดัง เจ้าหนุ่มคนนี้กระโดดลงมาจากที่สูงร้อยเมตร ตนเองอยากตาย แต่พวกเขาไม่อยากด้วย
ท่าทางของเฉินจื๋อหลี่ในเวลานี้ นั่นเรียกว่ายอดเยี่ยม เขานึกไม่ถึงเช่นกัน ตนเองเพียงแต่คิดเรื่อยเปื่อยแบบนั้น แล้วจะมีคนกระโดดจริงๆ
ถึงหาที่ตายก็ไม่เอาแบบนี้มั้ง?
เฉินจื๋อเหวินที่นิ่งสงบมา
