บอกว่าอยากให้พวกคุณปล่อยฉันไปเหรอ?”
เฉินจื๋อเหวินหัวเราะหึๆ “ขอเพียงคุณเสี้ยตอบคำถามมาให้กระจ่าง คนที่อยู่เบื้องหลังตัวเองเป็นใคร พวกเราจะปล่อยคุณเสี้ยออกไป”
“หมายความว่าอะไร?” เสี้ยเมิ่งเหยาสงสัยอยู่บ้าง ไม่เข้าใจความหมายในคำพูดของเฉินจื๋อเหวิน
“คุณเสี้ย ผมจะไม่อ้อมค้อมกับคุณอีก ผมอยากรู้ว่าจอมยุทธ์ที่เฝ้าใต้ตึกคุณเมื่อคืนนี้เป็นใคร?” เฉินจื๋อเหวินพูดอย่างโจ่งแจ้ง
“จอมยุทธ์?” เสี้ยเมิ่งเหยายิ่งมึนงง ก่อนหน้านี้เฉินเฟิงไม่เคยพูดเรื่องจอมยุทธ์พวกนี้กับเธอ
“หรือว่าคุณเสี้ยไม่รู้?” เฉินจื๋อเหวินขมวดคิ้ว ท่าทางสงสัยของเสี้ยเมิ่งเหยา ไม่เหมือนแกล้งแสดงออกมา
เสี้ยเมิ่งเหยาส่ายหน้าพลางตอบว่า “ฉันไม่รู้ว่าจอมยุทธ์ที่พวกคุณพูดคืออะไร แต่คนที่คุ้มครองฉันใต้ตึกเมื่อคืนนี้ ฉันพอรู้ว่าเป็นใครส่งมา”
“คุณเสี้ยเชิญพูด” เฉินจื๋อเหวินสนใจขึ้นมา
“สามีฉัน” เสี้ยเมิ่งเหยาพูดตามตรงไม่ปิดซ่อน นอกจากเฉินเฟิงแล้วไม่อาจมีใครอื่นส่งคนมาคุ้มครองเธอได้
ตอนนี้สำหรับเรื่องที่เฉินเฟิงพูดกับเธอเมื่อคืนนี้ เธอเชื่อมาเจ็ดแปดส่วนแล้ว เฉินเฟิงอาจจะได้ยินข่าวว่ามีคนมาลักพาตัวเธอจากเย่ไห่ถังที่นั่นจริง ดังนั้นจึงอยากกลับบ้านมาบอกเธอ แต่โดนเธอเข้าใจผิด
แต่เฉินเฟิงไม่ได้คิดเล็กคิดน้อยกับเธอ ทว่าตอนที่ออกไปยังส่งจอมยุทธ์เข้ามาคุ้มครองเธอ
“สามีคุณ?” เฉินจื๋อเหวินขมวดหัวคิ้วขึ้น เห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อ
“แม่คุณ ไอ้วิชาพูดเพ้อเจ
