ไรแน่”
ฟังคำพูดนี้ของเฉินจื่อเหวินจบ ชั่วขณะนั้นหวังเมิ่งหลงเข้าใจมาแล้วว่าเมื่อสักครู่ทำไมเฉินจื๋อเหวินถึงต้องให้เขาพูดโกหก
“เมิ่งหลง พ่อของเสี้ยเมิ่งเหยาคนนั้นทำงานอะไร? เขาอาจจะรู้จักจอมยุทธ์รึเปล่า?” เฉินจื๋อเหวินถามขึ้น เขาทำอะไรรอบคอบมาแต่ไหนแต่ไร ไม่ยอมเกิดเหตุเกินคาดใดๆ อย่างเด็ดขาด
“เป็นไปไม่ได้” หวังเมิ่งหลงส่ายหน้า บอกว่า “พี่เหวิน เสี้ยเมิ่งเหยาพ่อเขาเป็นแค่ทหาร ตระกูลเสี้ยที่เธออยู่ ในเมืองชางโจวก็แค่ตระกูลเล็กชั้นรองที่ไม่เข้าขั้น เป็นไปไม่ได้ที่บ้านพวกเขาจะมีคนเกี่ยวข้องกับจอมยุทธ์คนนั้นที่พี่บอกมา”
หวังเมิ่งหลงหนักแน่นอย่างมาก ว่าตามที่เฉินจื๋อเหวินเล่า สามารถเลี้ยงดูจอมยุทธ์ได้ อย่างมากที่สุดก็เป็นตระกูลชั้นหนึ่ง
แต่ตระกูลเสี้ย กระทั่งหลายปีมานี้ตกต่ำลง แม้แต่ตระกูลชั้นสามยังไม่นับ
“เป็นไปไม่ได้?” เฉินจื๋อเหวินยิ่งขมวดคิ้วแน่น
“อืม เป็นไปไม่ได้ ในเมื่อตระกูลเสี้ยมีจอมยุทธ์จริง นั้นจอมยุทธ์อาจจะไม่ได้ส่งออกมาปกป้องเสี้ยเมิ่งเหยา เพราะสามปีก่อนสาเหตุที่เสี้ยเมิ่งเหยาหาลูกเขยแต่งงานบ้านสวะคนหนึ่งมา ดังนั้นเธออยู่ภายในตระกูลเสี้ย จึงไม่รับความสำคัญมากนัก แม้กระทั่งถึงขั้นถูกคนตระกูลเสี้ยผลักไส” หวังเมิ่งหลงเข้าใจสถานการณ์ภายในตระกูลเสี้ยอย่างถ่องแท้
“นั้นสรุปมันเรื่องอะไรกันแน่?” เฉินจื๋อเหวินแอบไม่สงบเท่าไร เขามักรู้สึกว่ามีตรงไหนไม่ปกติ
“พี่ใหญ่ คิดมากขนาดนั้นทำไม? อ
