ัดสินใจได้
“ให้คนของพวกนายหาต่อไป หาเจอแล้วอย่าพึ่งบุ่มบ่าม ฉันจะไปจัดการพวกเขาด้วยตัวเอง” เฉินเฟิงพูดเสียงทุ้ม ไม่ว่าอีกฝ่ายเป็นโจรเถื่อนนอกเขตนั้นหรือไม่ ล้วนไม่ใช่หานหลงหรือกู้ตงเชินเหล่านี้จะสามารถจัดการได้
“ครับ คุณชายเฉิน”
ในขณะเดียวกัน กลางเขตโรงงานร้างที่ย่านชานเมือง ในโรงงานหล่อเหล็กแห่งหนึ่ง
ชายสูงใหญ่เปลือยท่อนบนสิบกว่าคนกำลังดื่มเหล้าเล่นเป่ายิงฉุบ พวกเขาเสียงดังสนั่น
ด้านหลังวางขวดเหล้าเป็นกอง
ที่ไม่ไกลออกไปนัก ยังมีผู้ชายวัยกลางคนสามคนยืนอยู่
สองคนในนั้น รูปร่างสูงใหญ่น่าเกรงขาม บนหน้ามีกลิ่นอายโหดเหี้ยมที่ชัดเจนมาก
ส่วนคนที่เหลือนั้น เทียบกับสองคนนี้ เห็นได้ชัดว่าซูบผอมอยู่บ้าง ดูขึ้นมาก็เหมือนว่าลมพัดมาหอบหนึ่งก็สามารถล้มลงได้
เวลานี้ ผู้ชายสูงใหญ่น่าเกรงขามสองคนกำลังพูดคุยกัน
บนหน้าผู้ชายซูบผอมมีรอยยิ้มที่เอาอกเอาใจกำลังฟังอยู่ด้านข้าง
หลังจากนั้นครู่หนึ่ง โทรศัพท์ก็ดังขึ้น
ผู้ชายน่าเกรงขามที่มีแผลเป็นบนหน้าในนั้นรับสายโทรศัพท์แล้ว ฟังมาไม่กี่ประโยค ชายที่มีแผลเป็นก็วางโทรศัพท์ลง
“พี่ใหญ่ สำเร็จแล้ว” ชายที่มีแผลเป็นมองทางผู้ชายสูงใหญ่อีกคนที่อยู่ด้านข้างอย่างดีใจ
ผู้ชายสูงใหญ่พยักหน้าเบาๆ บนหน้าไม่มีท่าทางแปลกใจสักนิดเดียว เหมือนว่าเรื่องราวควรเป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว
จากนั้นเขาย้ายสายตาไปทางผู้ชายซูบผอมที่อยู่ตรงหน้า ยิ้มเล็กน้อย “เมิ่งหลง ขอบใจข่าวของนายนะ อาโสงกับอา
