สุด ยังเป็นเสี้ยเมิ่งเหยา
“เพราะอะไร? แกก็พูดมาสิ” หลินหลันเพิ่มความได้ใจ
“พูดไม่ออกล่ะสิ ไอ้ของเสีย แกแต่งเรื่องก็ไม่แต่งให้เข้าท่าหน่อย” หลินหลันส่งเสียงหัวเราะ
ในดวงตางามของเสี้ยเมิ่งเหยายังมีความผิดหวังเข้มข้นเข้ามา
“หล่อนเป็นใคร?” เสี้ยเมิ่งเหยาเอ่ยปากเรียบนิ่ง
“เย่ไห่ถัง” เฉินเฟิงไม่ได้ปิดบัง
ร่างกายเสี้ยเมิ่งเหยาสั่นเทา เย่ไห่ถัง……
“เย่ไห่ถังเป็นใคร?” หลินหลันเหงื่อเต็มหน้าผาก หล่อนยังสัมผัสไม่ถึงเย่ไห่ถังชนชั้นนี้
“แม่คะ แม่ไม่ต้องถามแล้ว” เสี้ยเมิ่งเหยาสูดหายใจลึกๆ ท่าทางฟื้นคืนความสงบนิ่ง
“ทำไมถึงถามไม่ได้? เมิ่งเหยา ลูกบอกแม่มา เย่ไห่ถังคนนั้นเป็นนังจิ้งจอกที่ไหน ตอนนี้แม่จะไปฉีกหน้าหล่อน” หลินหลันทำท่าทางอยากออกหน้าเพื่อเสี้ยเมิ่งเหยา
เสี้ยเมิ่งเหยาไม่ได้สนใจหลินหลัน
“เมิ่งเหยา……” เฉินเฟิงยังอยากอธิบายอีก แต่กลับโดนเสี้ยเมิ่งเหยาขัดจังหวะทันที “ขอโทษนะ เฉินเฟิง ฉันเหนื่อยแล้ว ฉันอยากพักผ่อน”
“ปัง”
เสี้ยเมิ่งเหยาปิดประตูสนิททันที
เฉินเฟิงเดินมาที่หน้าประตู ถอนหายใจทีหนึ่ง “เมิ่งเหยา ไม่ว่าเธอจะเชื่อหรือไม่ ฉันสามารถบอกเธอได้ว่าฉันไม่เคยทำเรื่องที่ผิดต่อเธอเลย”
“สำหรับเย่ไห่ถัง……ต่อไปฉันจะอธิบายกับเธอให้กระจ่าง”
หลังพูดจบ เสี้ยเมิ่งเหยาก็น้ำตานองหน้าตั้งนานแล้ว
เธออยากเชื่อใจเฉินเฟิง แต่เนื้อหาในคลิปวิดีโอราวกับภาพยนตร์ที่ฉายในสมองเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า
โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้หญิ
