ับกับผู้หญิงคนหนึ่ง
เสี้ยจื่อหลันหยิบมือถือออกมา บันทึกทุกอย่างตรงหน้าลงมาอย่างไม่ส่งเสียงใดๆ
เฉินเฟิงไม่ได้สังเกตเห็นถึงทุกอย่างนี้ เขายังคงพูดคุยทั่วไปกับเย่ไห่ถัง
“มีคนอยากลักพาตัวเสี้ยเมิ่งเหยา”
ในเวลานี้ เย่ไห่ถังพูดมาประโยคหนึ่งแบบกะทันหัน
เฉินเฟิงขมวดหัวคิ้วขึ้น ในใจลึกอึมครึม เขาไม่ได้สงสัยความจริงในข่าวนี้ของเย่ไห่ถังแต่อย่างใด
เขาไม่คิดว่าเย่ไห่ถังจะเอาเรื่องแบบนี้มาพูดล้อเล่น
“ใครกัน?” เฉินเฟิงเอ่ยปากเสียงทุ้ม เป้าหมายที่เขาสงสัยโดยสัญชาตญาณคือเสี้ยห้าว แต่นึกถึงจุดประสงค์ที่เสี้ยห้าวจะทำแบบนี้ไม่ออก
“โจรป่าเถื่อนนอกเขตกลุ่มหนึ่ง”
คำตอบของเย่ไห่ถังทำให้เฉินเฟิงยิ่งสับสนเพิ่มขึ้น โจรป่าเถื่อนนอกเขต ทำไมต้องลักพาตัวเสี้ยเมิ่งเหยาด้วย?
“เรื่องของแม่ยายคุณกับหวังเมิ่งหลง คุณน่าจะรู้มั้ง?” เย่ไห่ถังถามขึ้น
หวังเมิ่งหลง?
หลังจากเงียบนิ่งตั้งนาน เฉินเฟิงก็พยักหน้า
หวังเมิ่งหลงกับหลินหลันเป็นคู่รักสมัยมหาวิทยาลัย ทั้งสองคนมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งมาก แต่หลังหลินหลันเรียบจบก็แต่งงานกับเสี้ยเว่ยกั๋วแล้ว
ต่อมาหวังเมิ่งหลงอาศัยการพนันย้อมใจ ไม่นานก็แพ้จนทำให้ครอบครัวล่มจม
เพื่อใช้หนี้พนัน เขาจึงมาหลินหลันใหม่อีกครั้ง หลินหลันที่อดใจไม่ไหวจึงให้ยืมเป็นธรรมดา โดยเฉพาะอย่างยิ่งยังให้หวังเมิ่งหลงยืมเงินไม่น้อย
ทุกอย่างของทั้งสองดำเนินการอย่างลับๆ มาโดยตลอด ไม่ได้ถูกเสี้ยเว่ยกั๋วและเสี้ยเมิ่
