มั่นยังอยากถามซูนแช่ว่าทำไมต้องหยุดก่อน แต่ซูนแช่ไม่ได้ให้โอกาสหล่อนสักนิด ตบบนหน้างดงามของหล่อนไปทีหนึ่งทันที
ตบครั้งนี้ ชั่วขณะนั้นทำเอาซูมั่นมึนงง
“ใครให้ความกล้ากับเธอมาสั่งลงมือกับคุณชายเฉิน!”
ซูนแช่ชี้หน้าซูมั่นด่าอย่างโกรธเคือง
ซู่!
คุณชายเฉิน?
คำพูดนี้ของซูนแช่ราวกับฟ้าผ่าลงมากะทันหัน ชั่วพริบตาเดียวทำเอาต้วนชาวและพวกตกใจกันยกใหญ่
คุณชายซูนเรียกเจ้าหมอนั้นว่าคุณชายเฉิน?
นี่เป็นไปได้อย่างไร?
ต้วนชาวและหลายๆ คนนั้นต่างรับไม่ไหวเท่าไร แต่การกระทำของซูนแช่ต่อไปนี้กลับบอกพวกเขาว่า ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้
ซูนแช่เดินไปตรงหน้าเฉินเฟิงสองสามก้าว โค้งตัวให้อย่างเคารพ ยิ้มออกมา “คุณชายเฉินครับ ขอโทษด้วย ผู้หญิงที่พึ่งหามาไม่รู้ภาษา ไม่เคยเห็นรูปโฉมที่น่ายกย่องของคุณชายเฉิน ดังนั้นถึงล่วงเกินคุณชายเฉินแล้ว”
เฉินเฟิงหัวเราะ ไม่ได้สนใจซูนแช่
ซูนแช่หันหน้า มองซูมั่นแล้วตวาดอย่างโมโห “ยัยโง่ ยังไม่เข้ามาขอโทษอีก?”
“คุณชายเฉิน ขอโทษ”
ซูมั่นเอ่ยปากอย่างไม่ได้รับความเป็นธรรม หล่อนไม่เข้าใจทำไมเจ้าขี้แพ้คนหนึ่งถึงพลิกตัวเปลี่ยนมาเป็นคุณชายอะไรได้กะทันหัน
“เชี้ยเอ๊ย! พูดให้มันจริงจังหน่อย!”
เห็นซูมั่นยังกล้าทำเป็นขอไปที ชั่วขณะนั้นซูนแช่ตวาดอย่างเดือดดาล ลุกขึ้นไปถีบที่ท้องน้อยของซูมั่น ถีบจนซูมั่นล้มลุกคลุกคลาน
ซูมั่นร้องโหยหวนล้มลง
จากนั้นปีนขึ้นมาจากพื้นสีหน้าตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว คลา
