ๆเสี้ยเว่ยกั๋ว หลินหลันกดเสียงโกรธให้ต่ำลงพูดว่า： “ทำไมไม่รับเอาคอนโด?”
“ในเมื่อเสิ่นหงชังให้พวกเราแล้ว งั้นพวกเราก็วางใจรับมันไว้ นี่เป็นคอนโดสามสิบกว่าล้านเลยนะ ไม่ใช่สามล้านกว่า！”
“ถึงจะเป็นสามร้อยล้าน ก็รับไว้ไม่ได้” เสี้ยเว่ยกั๋วคำรามพูด
“เสี้ยเว่ยกั๋ว！คุณมันแก่เลอะเลือนแล้วเหรอ?！” หลินหลันโกรธจนปากขมุบขมิบ ： “คุณบอกฉันมา ทำไมคุณไม่เอา? หรือว่าคุณจะเสแสร้งทำเป็นสูงส่ง?”
“เสแสร้งสูงส่งเหี้ยไรล่ะ”เสี้ยเว่ยกั๋วด่าไปประโยคหนึ่ง ： “เหตุผลที่ฉันไม่รับห้องนี้ ก็เพราะเฉินเฟิง”
“เห็นได้ชัดว่า คอนโดนี้เป็นเพราะประธานเสิ่นเห็นแก่หน้าเฉินเฟิงถึงยกให้กับพวกเรา ถ้าไม่มีเฉินเฟิง อย่าว่าแต่ยกห้องให้ฟรีเลย ประธานเสิ่นเอง แค่หางตาก็ขี้เกียจมองหน้าพวกเราแล้ว”
“แล้วจะยังไง?” หลินหลันถามกลับ： “ในเมื่อประธานเสิ่นยกให้แล้ว พวกเรารับไว้ก็สิ้นเรื่อง ไอ้สวะนั่นอยู่ในตระกูลเสี้ยไร้ประโยชน์มาสามปีแล้ว ตอนนี้ก็ถึงเวลาที่ต้องเอาออกมาใช้แล้ว”
“คุณจะไปรู้อะไร?”สีหน้าเสี้ยเว่ยกั๋วแข็งทื่อ ： คุณไม่เคยได้ยินเหรอว่า จะเรียกว่าไม่มีประโยชน์คงเร็วไป? ทำไมประธานเสิ่นต้องยกห้องให้กับพวกเรา มันต้องเป็นเพราะพวกเรามีผลประโยชน์”
“พูดให้ถูกก็คือเฉินเฟิงมีผลประโยชน์ พวกเรารับคอนโดของประธานเสิ่น ก็เท่ากับ เฉินเฟิงติดค้างบุญคุณประธานเสิ่นเขา…..”
