บทที่ 243 คนส่งอาหาร
“ผู้จัดการส้งเป็นเพื่อนของฉัน นายว่าฉันไม่มีสิทธิ์งั้นเหรอ” จางหงยิ้มเยาะ ฉันกับส้งเฟยใส่กางเกงตัวเดี๋ยวกันโตมาด้วยกัน จะให้ส้งเฟยไล่ใครออกสักคน มันง่ายนิดเดียว
“งั้นผู้จัดการจางก็โทรหาผู้จัดการส้งเถอะ”หวังต้าไห่ยังคงยืนกราน ไอ้โง่จางหงคนนี้ ถึงตอนนี้แล้วยังไม่รู้ ว่าตัวเองได้ล่วงเกินคนที่ไม่ควรล่วงเกินขนาดไหน อย่าว่าแต่ไล่เขาออกเลย มากที่สุดก็ครึ่งชั่วโมง จางหงจะต้องไสหัวออกจากภูเขายู่ฉวนซานด้วยตัวเอง
“ได้ ฉันจะโทรเดี๋ยวนี้เลย”
เมื่อจางหงพูดแล้วก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา โทรหาส้งเฟยติดแล้ว
“ส้งเฟย หวังต้าไห่เป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยในแผนกนายใช่ไหม?” จางหงเข้าประเด็นอย่างรวดเร็ว
โทรศัพท์ของอีกฝั่ง ส้งเฟยเงียบไปพักนึ่งแล้วตอบว่า ： “ใช่”
“ฉันต้องการให้เขาไสหัวออกไปตอนนี้ ทำได้ไหม?” จางหงใบหน้าเย้อหยิ่ง
“ไม่ได้！”
“อะไรนะ?”
สีหน้าของจางหงแข็งทื่อ ทำไม…..บทผิดเหรอ? ปกติแล้วส้งเฟยจะทำตามความต้องการของเขาได้ตลอด ทำไมวันนี้ ปฏิเสธเขาอย่างง่ายดาย?
“ไม่ซิ ส้งเฟย นายหมาย…..”
จางหงต้องการถามส้งเฟยสักสองสามคำ กลับถูกส้งเฟยตัดบท โดยไม่เห็นใจเลยสักนิด： “จางหง แผนกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยไม่ใช่ของตระกูลฉัน”
“อีกอย่าง ต่อไปไม่ต้องติดต่อฉันนะ”
ตู๊ดๆ
หลังจากพูดจบ ส้งเฟยก็ตัดสายโทรศัพท์ไป เป็นที่ชัดเจนว่าต้องการตัดขาดจากจางหง
ครั้งนี้จางหงไม่พูดไม่จาแล้ว
ถึงเขาจะโง่แค่ไหน
