บทที่ 242 หัวหน้าหวัง บังเอิญจริงๆ
“เอ่อ…. คุณชายเฉิน จะต้องเป็นคนในบริษัทผมที่ไม่ลืมตาไปกินหัวใจหมีดีเสื้อโคร่งแน่ถึงได้กล้า เอาหน้าผมมาอ้าง คิดอยากจะหาเงินสีเทา คุณชายเฉิน คุณรอผมอยู่ที่508 ผมจะไปเดี๋ยวนี้” เสิ่นหงชังกัดฟันพูด เรื่องมาถึงขั้นนี้ เรื่องราวแทบจะเห็นได้ชัดเจนแล้ว
ก่อนอื่นสามารถคัดห้องระดับสูงออกจากยู่ฉวนซาน คอนโดราคายี่สิบล้านนี้ไม่ได้อยู่ในสายตาเขาด้วยซ้ำ งั้นที่เหลือ ก็ต้องเป็นของผู้จัดการฝ่ายขายไม่กี่คนนั้น
เสิ่นหงชังกัดฟันดังเอี๊ยดอ๊าด เขาไม่ได้โกรธแบบนี้มานานแล้ว！
“แสดงเสร็จแล้วเหรอ?” เห็นเฉินเฟิงวางสาย จางหงพูดเฉื่อยๆ
“แสดงเสร็จแล้ว”เฉินเฟิงยิ้มเบาๆ เมื่อกี้ที่เขาโทรศัพท์ ไม่ได้เปิดลำโพง ดังนั้นคนที่อยู่ตรงนั้นไม่ได้ยินเสียงของเสิ่นหงชัง
“ประธานเสิ่นของพวกเราจะมาตอนไหน?” จางหงใบหน้าเยาะเย้ย คิดว่าที่เฉินเฟิงเสแสร้งได้ไม่เนียนเลย ไม่โทรหาคนอื่น ดันโทรหาประธานเสิ่น เห็นได้ชัดว่าสมองถูกลาถีบแล้ว
ที่เมืองชางโจว ขอแค่เป็นคน ก็ต้องรู้จัก เสิ่นหงชัง
“สิบนาทีมั้ง” เฉินเฟิงยิ้มเล็กน้อย
“สิบนาทีเหรอ? งั้นเกรงว่านายจะรอไม่ถึงประธานเสิ่นของพวกเรามาแล้ว” จางหงยิ้มเยาะ กล่าว： “เพราะว่าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของคอนโดเรา จากนี้อีกห้านาที ก็มาถึงแล้ว”
“ถึงเวลานั้น พวกเขาจะจับนายโยนออกไปจากยู่ฉวนซาน”
“แน่นอน ถ้าตอนนี้นายยอมรับผิดกับฉันก่อน คุกเข่าลงขอร้อง ฉันสามารถให้พวกเขา
