แกก็ยังพูดออกมาได้ แก…. แกยังจะบอกว่าตัวเองไม่ได้ทำอะไรผิดอีก?！” หลินหลันโกรธจนทั้งตัวสั่น
“เฉินเฟิง แกบอกว่าคอนโดนี้เคยมีคนตาย แกมีหลักฐานไหม?” เสี้ยเว่ยกั๋วพูดเสียงต่ำ ถ้าหากว่าเฉินเฟิงไม่มีหลักฐานละก็ งั้นครั้งนี้ เขาก็คงจะไม่เข้าข้างเฉินเฟิง
เฉินเฟิงส่ายหน้า： “ตอนนี้ยังไม่มี”
“ตอนนี้ยังไม่มี?” จางหงยิ้มเยาะ： “งั้นตอนไหนถึงจะมี?”
“ปีหน้า หรือปีต่อไป หรือว่าจะรอจนถึงวันไหนที่นายตกนรก?”
“จางหง นายจะต้องหาเรื่องตายให้ได้สินะ?！”
สีหน้าของเฉินเฟิงก็ขรึมขึ้น ถ้าเป็นไปได้ละก็ เขาไม่ได้อยากจะมาเจอเสิ่นหงชังเลย ถ้าหากว่าจางหงยังปากแข็งอยู่ละก็ งั้นเขาคงต้องโทรหาเสิ่นหงชัง ถามเหตุและผลให้ชัดเจน
“หาเรื่องตาย?” จางหงหัวเราะออกมา เริ่มพูดประชด： “ฉันว่าเฉินเฟิง นายก็มั่นใจในตัวเองมากเกินไปมั้ง นายก็เป็นแค่เด็กส่งอาหารคนหนึ่ง ใครทำให้นายกล้าพูดเรื่องแบบนี้ได้?”
“แกเองเหรอ?”
“อีกเดี๋ยวนายก็รู้เอง” ทันใดนั้นสายตาของเฉินเฟิงก็สุขุมขึ้น
“จริงเหรอ?” จางหงเยาะเย้ยที่มุมปาก ใบหน้าที่ไม่เกรงกลัว ที่นี่คือยู่ฉวนซาน จางหงเขานั้น ยิ่งไปกว่านั้นเขาเป็นผู้จัดการฝ่ายขายของยู่ฉวนซาน แค่เด็กส่งอาหาร กำลังข่มขู่เขาในถิ่นของเขา จริงๆแล้วคงไม่รู้จักคำว่าตายสะกดยังไง
“ประธานเสิ่น ตอนนี้ฉันอยู่ที่ยู่ฉวนซาน” เฉินเฟิงโทรหาเสิ่นหงชัง
“ประธานเสิ่น？” จางหงหัวเราะออกมา เสแสร้งเก่งจริงๆ แม้แต่ชื่อประธานเสิ่นก็เรียกออกมา
