็นงั้นเหรอ？มีแค่หลินหลันคนเดียวที่เห็น？
จางหงโมโหภายในใจ ที่จริงเขารู้สึกดีกับเสี้ยเมิ่งเหยานิดหน่อย เขาคิดว่าดอกไม้งามอย่างเสี้ยเมิ่งเหยา ไม่เหมาะสมกับเฉินเฟิง
แต่ควรมาอยู่ในความคุ้มครองของเขา
แต่ผลสรุปท่าทางของเสี้ยเมิ่งเหยา ไม่สนใจเขาแม้แต่น้อย นี่ทำให้จางหงรู้สึกลำบากใจราวกับต่อยลงไปบนฝ้าย
พวกเขาพูดคุยกันไปมา ไม่ทันไรก็ถึงบ้านที่จะมาดูแล้ว
บ้านของยู่ฉวนซาน แบ่งเป็น3เขต เขตวิลล่าบนยอดเขา เขตบ้านระดับไฮเอนด์บนไหล่เขา และเขตบ้านธรรมดาตรงตีนเขา
ที่จางหงพาหลินหลันมาดูเป็นเขตบ้านธรรมดา
พูดง่ายๆคือเขตบ้านธรรมดาตรงตีนเขา แต่การตกแต่งของชุมชนด้านใน หรูหราสุดๆ มีสระว่ายน้ำ สนามเทนนิส สนามแบดมินตัน สนามบาส สิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆครบครัน มีแม้กระทั่งโรงเรียนอนุบาลเอกชนและโรงพยาบาล
บ้านที่หลินหลันดูอยู่ด้านเหนือสุดของเขต ยูนิต3 ตึก11
ตึกนี้ดูเหมือนเพิ่งสร้างได้ไม่นาน ผนังด้านนอกยังได้กลิ่นสีใหม่ๆอยู่
จางหงกรอกรหัส แล้วพาพวกเขาขึ้นลิฟท์
ในลิฟท์ จางหงพูดขึ้นมา：“น้าหลิน บ้านที่น้าจะดูทั้งหมดมี3ห้องนอน1ห้องน้ำ 1ห้องรับแขก1ห้องครัว แล้วก็บ้านหันไปทางทิศใต้แสงเข้าดีมาก ฤดูหนาวอบอุ่นฤดูร้อนเย็นสบาย เกือบจะไม่มีข้อเสียอะไรเลย”
“พื้นที่ของบ้านคืออะไร？”หลินหลันถาม นี่เป็นเรื่องที่สำคัญที่สุด
“120ตารางเมตร”จางหงยิ้มบางๆ
120ตารางเมตร หลินหลันเริ่มคำนวณในใจ บ้านธรรมดาในยู่ฉวนซาน ตารางเมตรละ1แสน นี่120ตา
