นไปด้วย เราสองคนเดินไปงั้นเหรอ？”หลินหลันจ้องเสี้ยเว่ยกั๋วอย่างไม่สบอารมณ์ ราวกับรู้ว่าเสี้ยเว่ยกั๋วกำลังกังวลอะไรอยู่ หลินหลันพูดขึ้นอีกครั้ง：“คุณไม่ต้องเป็นห่วง ฉันไม่เคยคิดจะให้เศษขยะนั่นออกเงิน ที่เมื่อวานฉันพูดไปแบบนั้น ก็แค่อยากจะดูว่าเศษขยะนั่นมีน้ำใจหรือเปล่า อีกอย่าง ฉันมีโควต้าส่วนลด30% เงินที่มีอยู่ตอนนี้พอซื้อบ้านหลังธรรมดาๆได้”
“งั้น……คุณเรียกเขามาเถอะ” เสี้ยเว่ยกั๋วพยักหน้าตอบรับ หลังลังเลมาครู่หนึ่ง
หลินหลันยิ้มอย่างภูมิใจ จากนั้นโทรหาเฉินเฟิง ที่เธอพูดแบบนี้ก็เพื่อรั้งเสี้ยเว่ยกั๋วไว้ก็แค่นั้น เมื่อขึ้นไปบนเขาแล้ว เธอจะทำให้เฉินเฟิงกระอักเลือด ถึงต้องเขียนใบยืมหนี้ เธอก็จะให้เฉินเฟิงจ่าย2-3ล้านให้ได้
“เฉินเฟิง ฉันกับพ่อแกจะไปดูบ้านที่ยู่ฉวนซาน เขาขาไม่ค่อยดีขับรถไม่ได้ แกรีบมาพาพวกเราไป”หลินหลันออกคำสั่ง เธอรู้ดีว่าตอนนี้ตัวเองออกคำวั่งกับเฉินเฟิงไม่ได้ เลยต้องเอาเสี้ยเว่ยกั๋วมาอ้าง
“ครับ”เฉินเฟิงพูด หลินหลันมาไม้นี้ เขาก็จนปัญญา เขาไม่ไว้หน้าหลินหลันหน่ะได้ แต่ไม่ไว้หน้าเสี้ยเว่ยกั๋วไม่ได้
15นาทีต่อมา เฉินเฟิงขับออดี้มาใต้ตึกตระกูลเสี้ย เสี้ยเมิ่งเหยานั่งตรงเบาะข้างคนขับ สีหน้าเย็นชาเล็กน้อย แสดงให้เห็นว่าเธอไม่พอใจกับกลอุบายของหลินหลัน
หลินหลันพยุงเสี้ยเว่ยกั๋วลงบันได แล้วไปนั่งเบาะหลัง
“ทำไมวันนี้แกไม่เช่ารถหรูมาอีกล่ะ？”หลินหลันขมวดคิ้ว มองเฉินเฟิงอย่างไม่พอใจ เธอ
