ลันคุณนี่ไม่จบไม่สิ้นจริงๆ？”เสี้ยเว่ยกั๋วสะลึมสะลือโมโหเล็กน้อย สิ่งที่เขาพูดไปเมื่อวาน มันไม่เข้าหูหลินหลันเลย
“เสี้ยเว่ยกั๋ว！ไม่จบไม่สิ้นอะไรกัน ฉันแค่ให้คุณไปดูบ้านกับฉัน ไม่ได้ให้คุณออกเงินซื้อบ้านซะหน่อย คุณตวาดใส่ฉันทำไม！”หลินหลันเริ่มโกรธ
“ใช่ คุณไม่ได้ให้ผมออกเงิน แต่คุณจะให้เฉินเฟิงออกเงิน”เสี้ยเว่ยกั๋วพูดอย่างโมโห
“ให้เจ้าเศษขยะนั่นออกเงินแล้วจะทำไม？ซื้อบ้านแล้วก็ไม่ใช่ว่าเราอยู่กันแค่2คน ยิ่งไปกว่านั้น พอเรา2คนตายไป บ้านก็ตกเป็นของเจ้าเศษขยะนั่นไม่ใช่รึไง”หลินหลันเบะปากพูด
เมื่อเห็นเสี้ยเว่ยกั๋วยังเงียบเฉย หลินหลันก็โมโหขึ้นมาทันที：“เสี้ยเว่ยกั๋ว เศษขยะนั่นใช้กลอุบายอะไรกับคุณเนี่ย？เมิ่งเหยาเชื่อเขาฉันไม่แปลกใจ แต่ทำไมตอนนี้แม้แต่คุณก็เข้าข้างเขา？ฉันเป็นคนนอกในบ้านหลังนี้ใช่ไหม？”
“หลินหลัน คุณอย่าพูดอะไรไร้เหตุผลได้ไหม”เสี้ยเว่ยกั๋วจ้องเธอ พลางพูด：“ผมเข้าข้างเฉินเฟิงตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ผมทำตามเหตุผลไม่เข้าข้างฝ่ายใด！คุณคิดว่าเฉินเฟิงหาเงินมาได้ง่ายๆงั้นเหรอ？คุณมีสิทธิ์อะไรบอกให้เขาให้เงินคุณ2-3ล้าน？เงินของเฉินเฟิง ไม่ได้ลอยมากับลมนะ！”
“แต่ยังไงผมก็ไม่ยุ่ง ถ้าคุณจะดูบ้านหน่ะได้ แต่ให้เฉินเฟิงออกเงิน ไม่ได้！ผมไม่ได้หน้าไม่อายขนาดนั้น”เสี้ยเว่ยกั๋วพูดอย่างเด็ดขาด
“เสี้ยเว่ยกั๋ว หน้าของคุณคือหน้า แต่หน้าของฉันไม่ใช่หน้างั้นเหรอ？！”หลินหลันถามกลับ“อีกอย่าง คุณคิดว่าฉันอยากให้เ
