บทที่ 234 ไม่รู้จักบุญคุณ
เสี้ยเมิ่งเหยาส่ายหน้าไปมา เธอเหนื่อยที่จะเถียงกับหลินหลันแล้ว
หลินหลันพอจะคิดได้ เลยไม่ได้พูดอะไรต่อ แล้วหันไปพูดกับเสี้ยเว่ยกั๋ว：“คุณเสี้ย วันนี้คุณเพิ่งออกจาโรงพยาบาล ฉันไม่อยากทะเลาะกับคุณ เรื่องที่เจ้าเศษขยะคนนี้จะแยกตระกูลเสี้ย เราเอาไว้ก่อนก็แล้วกัน สิ่งสำคัญที่สุดของเราตอนนี้คือต้องรีบซื้อบ้าน”
“ซื้อบ้าน？คุณเอาเงินมาจากไหน？”เสี้ยเว่ยกั๋วขมวดคิ้ว เรื่องภายในครอบครัวเขาเข้าใจดี ว่าไม่ได้มีกินมีใช้อะไรนัก การที่เขาป่วยในครั้งนี้ ต้องจ่ายเงินไปก้อนใหญ่ และยิ่งยากไปกว่านั้น อย่าว่าแต่ซื้อบ้านเลย แม้แต่เงินกินข้าวก็เป็นปัญหา หลินหลันจะเอาเงินมาจากไหนกัน？
“คุณไม่ต้องยุ่งหรอกว่าฉันเอาเงินมาจากไหน”หลินหลันหยิบบัตรออกมา พลางพูดด้วยใบหน้าสดใส ：“เอาเป็นว่าพรุ่งนี้เราไปดูบ้านที่ยู่ฉวนซานกัน”
“ยู่ฉวนซาน？ราคาบ้านที่นั่นขั้นต่ำคงหลังละ7-8ล้าน”เสี้ยเว่ยกั๋วยิ่งขมวดคิ้วเข้าไปอีก บ้านราคา7-8ล้านที่เขาพูดถึงนี้ เป็นแค่บ้านที่ธรรมดาที่สุดพื้นที่70-80ตารางเมตรในยู่ฉวนซาน ไม่ใช่คฤหาสน์ และไม่ใช่บ้านเดี่ยว
“บ้านราคา7-8ล้านนั่นให้คนอยู่เหรอ？”หลินหลันเบะปากพูด：“บ้านที่เราจะซื้อต้องราคา10ล้านอัพ”
เสี้ยเว่ยกั๋วอ้าปากค้าง หลินหลันไม่กลัวว่าพูดโอ้อวดแบบนี้ แล้วลมจะพัดไปโดนลิ้นหรือไง？
ถึงได้กล้าพูดบ้านราคา10ล้าน？
“หลันหลัน คุณเอาเงินมาจากไหน？เฉินเฟิงให้เหรอ？”เสี้ยเว่ยกั๋วถามมาติ
