วเรียกว่าอะไร？โครงการยู่ฉวนซานนั่น ไม่ใช่ของเมิ่งเหยาคนเดียว！”เสี้ยเว่ยกั๋วเป่าเคราพลางจ้องเขม็ง เขาก็เริ่มเดือดขึ้นมาแล้วเหมือนกัน
เมื่อเห็นว่าทั้งคู่จะทะเลาะกัน เฉินเฟิงก็อดที่จะปวดหัวไม่ได้ เขาถอนหายใจแล้วพูดขึ้น：“พ่อ แม่ พ่อกับแม่ไม่ต้องพูดแล้ว เรื่องแยกตระกูลเสี้ย ผมจะทบทวนอีกที”
“ทบทวนอีกที？มีอะไรต้องทบทวนอีก！แกจะแยกหรือไม่แยกตระกูลเสี้ยฉันไม่อยากยุ่งหรอกนะ แต่แกต้องเอาโครงการยู่ฉวนซานกลับมาให้ฉันให้ได้ มันเป็นของเมิ่งเหยา แกไม่มีสิทธิ์ไปทำแทนเธอ”หลินหลันพูดอย่างเอาแต่ใจ
“แม่ โครงการนั่นเฉินเฟิงเป็นคนช่วยเอามาจากเพื่อนของเขาหลินจงเหว่ย ถ้าจะพูดให้ถูกมันควรเป็นของเฉินเฟิง ไม่ใช่ของหนู”เสี้ยเมิ่งเหยาพูดอย่างไม่ค่อยพอใจ เรื่องนี้เธอพูดกับหลินหลันไม่ต่ำกว่า10รอบแล้ว แต่ไม่มีครั้งไหนเลยที่หลินหลันเข้าใจ ในความเป็นจริง อย่าว่าแต่โครงการไม่กี่โครงการของตระกูลเสี้ยเลย แม้แต่โครงการทั้งหมดขของยู่ฉวนซาน ล้วนเป็นของเฉินเฟิงทั้งนั้น
“เมิ่งเหยา แกพูดอะไรหน่ะ หลินจงเหว่ยไม่ใช่คนโง่สักหน่อย เพื่อนที่ไหนกันมีค่าถึง5ร้อยล้าน？ที่เขามอบโครงการให้แก นั่นก็เพราะเห็นแก่หน้าของตระกูลเสี้ย ส่วนเจ้าเศษขยะคนนี้ก็แค่ได้มาอย่างบังเอิญ”หลินหลันเบะปากพลางพูด
