บทที่ 232 ทำเป็นโอ้อวดให้ดูดี
ถึงแม้จะสงสัย แต่เสี้ยเว่ยกั๋วก็ไม่ถามอะไรออกไป ทุกคนล้วนมีความลับของตัวเอง เฉินเฟิงก็เช่นกัน
อันที่จริงเมื่อ3ปีก่อน เขารู้ว่าเฉินเฟิงนั้นไม่ธรรมดา เพราะคนปกติ หากได้รับบาดเจ็บสาหัสแบบนั้น คงไม่อาจมีชีวิตรอดมาได้
แต่ตอนนั้นเฉินเฟิงเข้มแข็งมาก
เพราะความเข้มแข็งนี้ กินใจเสี้ยเว่ยกั๋วมาก เลยพาเฉินเฟิงกลับมายังตระกูลเสี้ย
อาเหาขับรถเบนซ์พาทั้ง3คนไปส่งโรงพยาบาล
กู้ตงเชินกับหานหลงยังคงอยู่ที่ตระกูลเย่ จัดการเศษเล็กเศษน้อยของตระกูลเย่
ไม่นานนักเฉินเฟิงก็ได้รับข่าวจากกู้ตงเชิน：“คุณชายเฉิน เสี้ยห้าวให้คนของตระกูลเย่มัดอาเสี้ยไว้”
“อืม ฉันรู้แล้ว”เฉินเฟิงสายตาเย็นชาเล็กน้อย พูดเสียงเคร่งขรึม
เสี้ยห้าว！
ที่แท้ก็เป็นเสี้ยห้าว！
อันที่จริงตอนที่รู้ข่าว เฉินเฟิงรู้สึกว่าเรื่องที่เสี้ยเว่ยกั๋ว ปรากฏตัวในตระกูลเย่นั้นมีเงื่อนงำ เพราะปกติแล้วถ้าตระกูลเย่ต้องการพบ ก็ควรจะเป็นเขากับเสี้ยเมิ่งเหยา ไม่ใช่เสี้ยเว่ยกั๋ว
แต่ตระกูลเย่ก็ต้องการพบแล้ว เมื่อมาคิดๆดูแล้ว ต้องมีคนยุยงอยู่เบื้องหลังแน่ๆ
ตอนนั้นเฉินเฟิงสงสัยเสี้ยห้าว แต่ไม่มีโอกาสได้พิสูจน์
ตอนนี้ได้คำตอบจากกู้ตงเชินแล้ว
“คุณชายเฉิน ให้ผมพาตัวเสี้ยห้าวไปหาคุณดีไหมครับ？”กู้ตงเชินหยั่งเชิง
“ไม่ต้อง เรื่องเสี้ยห้าวฉันจัดการเอง นายจัดการเรื่องตระกูลเย่ไปก่อนเถอะ อย่าให้เรื่องรั่วไหลออกไปได้”เฉินเฟิงพูดอย่างเย็นชา เสี้ยห้า
