บทที่ 231 ตายตาไม่หลับ
“พูดจบรึยัง？”เฉินเฟิงยิ้มเบาๆ
เย่ไห่ตงถึงกับผงะ เฉินเฟิงหมายความว่าไง หรือเขาไม่เข้าใจในสิ่งที่ฉันพูด？
ฉันก็พูดให้เขาฟังอย่างแจ่มแจ้งแล้วนะ เย่ตงเสี้ยวเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านศิลปะการต่อสู้ ถ้าเขาจะฆ่าฉันละก็ เย่ตงเสี้ยวฆ่าเขาแน่ หรือเฉินเฟิงไม่เข้าใจจริงๆ？
“พูดจบแล้ว”ถึงแม้ในใจจะมีเรื่องคิดมากมาย แต่เย่ไห่ตงก็ไม่ได้แสดงออกมาซักเท่าไหร่ เขามีท่าทีที่เคารพเฉินเฟิง
เฉินเฟิงพยักหน้าเล็กน้อย：“พูดจบแล้ว”
“งั้นแกก็ไปตายซะเถอะ”
ม่านตาของเย่ไห่ตงหดตัวทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยความผวา เขาจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เฉินเฟิงไม่ได้โอกาสเขาแม้แต่น้อย เขาจ่อไปยังระหว่างคิ้วของเย่ไห่ตง
ความแข็งที่มองไม่เห็นทะลุคิ้ว เย่ไห่ตงล้มลงไปกับพื้น ตายตาไม่หลับ！
เมื่อเย่ไห่ตงตาย ทั้งบอดี้การ์ดและคนรับใช้ของตระกูลเย่ ต่างพากันหนีตายอย่างอลหม่าน อยากจะให้พ่อกับแม่มอบขาแก่พวกเขามากกว่านี้
เฉินเฟิงไม่ได้ตามมดตัวน้อยๆพวกนี้ไป แต่เดินไปยังเสี้ยเมิ่งเหยา และพูดอย่างรู้สึกผิด：“พ่อ เมิ่งเหยา ขอโทษนะ ผมมาช้าไปหน่อย”
เสี้ยเว่ยกั๋วอ้าปากค้างพลางมองเฉินเฟิง พูดไม่ออกไปครู่หนึ่ง เขามองคนที่โจมตีเฉียบขาดอยู่ตรงหน้าไม่ออกจริงๆ นึกไม่ออกว่าผู้ชายที่ราวกับราชากับผู้ชายที่ดูธรรมดาๆ ที่ใส่ผ้ากันเปื้อน วันๆอยู่แต่ในห้องครัวทำอาหารให้กับครอบครัวเกี่ยวกันตรงไทน
ตอนที่เขาไม่ได้สติไป1เดือนนั้น แท้ที่จริงแล้วมันเกิดอะไรขึ้น
