านับไม่ถ้วน จะมาตายแบบนี้
แถมยังถูกฆ่าด้วยเพียงนิ้วเดียวเท่านั้น！
เย่ไห่ตงแววตาหวั่นกลัว ร่างสั่นสะท้าน เมื่อเห็นเฉินเฟิงก้าวเข้ามาทีละก้าว วิญญาณของเขาก็เริ่มสั่นไปด้วย
ทุกย่างก้าวของเฉินเฟิง เต็มไปด้วยความแข็งแกร่งที่แผ่ซ่าน
ดั่งแม่น้ำที่ไหลเชี่ยว
อีกทีก็ราวดินถล่มทะเลคลั่ง
เมื่อมายืนอยู่ต่อหน้าเย่ไห่ตง ฟ้าดินก็ตาลปัตร!
แรงกดดันที่ท่วมท้น เหมือนคลื่นลมรุนแรงที่ซัดเข้าใส่เย่ไห่ตง
“ตึกตัก”
เย่ไห่ตงคุกเข่าทรุดลงกับพื้น ใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ
“ไว้…ไว้ชีวิต…” ปากแห้งผากของเย่ไห่ตงร้องขอความเมตตา น้ำเสียงสั่นปนสะอื้น เขาไม่รู้ว่าตัวเองไปล่วงเกินคนใหญ่โตแบบนี้ไว้ตอนไหน เขารู้เพียงว่า ชีวิตเล็กๆ ของตัวเอง ตอนนี้อยู่ในกำมือของอีกฝ่าย
“ทำไมนายถึงตีเมิ่งเหยา?” เฉินเฟิงพูดนิ่งๆ
เมิ่งเหยา?
ชื่อนั้นทำให้เย่ไห่ตงตกตะลึงไปชั่วขณะ ทันใดนั้นรูม่านตาก็หดเล็ก ในสมองผุดความคิดหนึ่งออกมา หรือชายที่ฆ่าหวังอานตรงหน้านี้จะเป็น สามีขยะนั่นของเสี้ยเมิ่งเหยา?!
ไม่! เป็นไปไม่ได้!
เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!
สามีขยะนั่นของเสี้ยเมิ่งเหยา จะไปมีความเกี่ยวข้องกับเทพสังหารตรงหน้าเขาได้ยังไง!
เย่ไห่ตงกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งในใจ แม้ในใจจะไม่เชื่ออย่างเด็ดขาด แต่ปากก็ถามออกไปอย่างอดไม่ได้ “คุณ…คุณคือสามีของคุณหนูเสี้ยใช่มั้ย?”
“ฉันถามนายว่า ทำไมถึงตีเมิ่งเหยา?” เฉินเฟิงไม่ได้ตอบกลับ แต่มองถามเย่ไห่ตงนิ่งๆ
สีหน้าของเย่ไห่ตงซีด
