บทที่226 เอาห้าร้อยล้านคืนให้เฉินเฟิง
เติ้งหยูเจอปิดปากไม่พูดอะไร แต่ความหมายที่ลึกซึ้งในดวงตานั้นกลับบอกทุกอย่างแล้ว
“ผมบอกแล้ว ว่าเฉินเฟิงไม่ได้ธรรมดาอย่างลูกเขยแต่งเข้าหรอก….” จูกว่างฉวนพึมพัมกับตัวเอง สีหน้าปนกันซับซ้อน ทั้งตื่นเต้น หดหู่ และขมขื่น….
เขานึกถึงฉากที่ได้พบกับเฉินเฟิงบนภูเขา ตอนที่เขาบอกไปว่าตอนนี้ตระกูลจูอยู่ในภาวะวิกฤตและต้องการเงินห้าร้อยล้าน เฉินเฟิงบอกว่าช่วยเขาได้ แต่เขาไม่เชื่อ รู้สึกว่าเฉินเฟิงแค่พูดอะไรเกินตัวเพื่อรักษาหน้าตัวเองเท่านั้น ตอนนี้ดูเหมือนว่า คนที่พูดอะไรเกินตัวจะเป็นตัวเขาเสียเอง
คนที่สามารถบังคับให้ตระกูลเติ้งยอมจ่ายเงินหนึ่งพันล้านหยวนเพื่อขอโทษในคราวเดียวได้ แค่ตัวเองจะไม่มีได้ยังไง?
แถมยังมีความสงบนิ่งและมั่นใจของเฉินเฟิงในตอนที่เผชิญเผชิญหน้ากับซูนแช่กับเติ้งซื่อชีอีก ราวกับว่าซูนแช่และเติ้งซื่อชีเป็นแค่มดตัวเล็กๆ…
จูกว่างฉวนเข้าใจแล้ว เขาเข้าใจเรื่องทั้งหมดแล้ว
ที่เฉินเฟิงลงจากภูเขาไปโดยไม่บอกกล่าวนั้น ไม่ใช่ว่าเขาหนีไป แต่เขาจัดการทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยก่อนลงไปแล้วต่างหาก!
จูกว่างฉวนซาบซึ้งอย่างมาก แต่นอกเหนือจากความซาบซึ้ง จิตใจของเขายังหนักอึ้งไปด้วย เขาเป็นหนี้เฉินเฟิงมากเกินไปแล้ว ใช้ทั้งชีวิตก็ชดใช้ให้ไม่หมด
ท่าทีที่ดูสับสนวุ่นวายของจูกว่างฉวน ยืนยันการคาดเดาของคนในตระกูลจูทันที
เป็นเจ้าลูกเขยแต่งเข้านั่นจริงๆ อย่างนั้นเหรอ!
น่าอ
