มแล้ว?
“งั้นท่านเติ้ง…..?” จูกว่างฉวนมองไปยังเติ้งหยูเจอด้วยความสงสัย
“มันเป็นอย่างนี้ครับ นายน้อยของกระผม ตอนนี้ที่อยู่บนภูเขา มีความบาดหมางเล็กน้อยกับคุณชายจู และคุณเฉิน หลังจากนั้น นายน้อยของเราก็เสียใจอย่างมาก เขารู้สึกว่าตอนนั้นบุ่มบ่ามไปสักหน่อย”
“ดังนั้นที่กระผมเดินทางมาในครั้งนี้ ก็เพื่อขออภัยกับคุณชายจูในนามของนายน้อยครับ” เติ้งหยูเจอโค้งคำนับเล็กน้อยด้วยความจริงใจ
ทุกคนในตระกูลจูนิ่งอึ้งจนตัวแข็งเป็นรูปสลักหิน
ขออภัย?
คุณชายใหญ่แห่งตระกูลเติ้ง เติ้งซื่อชี ถึงกับต้องขออภัยกับจูกว่างฉวน!!
นี่มันเป็นไปได้ยังไง!
ทุกคนรู้สึกเหมือนอยู่ห่างออกไป มีความรู้สึกราวกับว่ากำลังอยู่ในความฝัน
เติ้งหยูเจอส่ายหัว เขาเองก็รู้ ถึงปากจะพูดไปดูน่าฟังเท่าไหร่ คนในตระกูลจูก็คงจะไม่เชื่อเขา
แต่ก็โชคดีที่เขาเตรียมของขวัญมาด้วย
เติ้งหยูเจอโบกมือ กลุ่มบอดี้การ์ดในชุดสูทสีดำและชุดหูฟังก็กรูเข้ามา
ตระกูลจูทุกคนแตกตื่น แล้วก้าวถอยหลังไปโดยไม่รู้ตัว
แต่หลังจากนั้นจึงเห็นว่า ในมือของกลุ่มบอดีการ์ดชุดดำนั้นถือตู้เซฟสีเงินเอาไว้
“ปึง”
“ปึง”
……
ตู้เซฟแต่ละอันถูกวางลงบนพื้น ป้อนรหัสผ่าน ก่อนเปิดออก
ว้าว！
ธนบัตรสีแดงเป็นฟ่อนถูกวางนิ่งอยู่ในตู้เซฟ สีแดงของแบงค์ร้อยหยวนกระทบต้องแสงอาทิตย์
กล่องใส่รหัสเกือบร้อยกล่องถูกวางไว้ด้วยกัน แสงสีแดงสดเปล่งเรื่อเป็นประกายออกมาพร้อมอย่างน่าตื่นตา!
ตระกูลจูทุกคนที่อยู่ที่ต
