ยางอายอยู่อีกไหม!” จูกว่างฉวนตะคอกพร้อมลุกขึ้นยืนแล้วกำหมัดแน่นและมองไปที่คนของตระกูลจูด้วยดวงตาสีแดงเลือด “เจียเหยียนเป็นแค่เด็กผู้หญิง … ”
“พี่ ” ในตอนนั้นเอง จูเจียเหยียนเปล่งเสียงพูดเบาๆขัดจังหวะจูกว่างฉวนผู้เป็นพี่
“พี่ พวกเขาพูดถูกแล้ว จะช้าหรือเร็วก็ต้องแต่งกับซูนแช่ แต่งเร็วแต่งช้ายังไงก็ต้องแต่ง” เห็นได้ชัดว่าใบหน้าจูเจียเหยียนไม่ค่อยเต็มใจ จูกว่างฉวน รู้สึกว่าหัวใจของเขาเต้นรัวด้วยความเจ็บปวด เขาไม่เคยมีช่วงเวลาไหนที่ต้องเสียใจมากขนาดนี้
เดิมทีจูเจียเหยียนไม่จำเป็นจะต้องแต่งกับซูนแช่ ตระกูลจูมีโอกาสที่จะยกเลิกการแต่งงานครั้งนี้ได้ แต่ตอนนี้ เพราะความหุนหันพลันแล่นของเขา ทั้งหมดก็กลายเป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้
“เจียเหยียน พี่ขอโทษเธอ” จูกว่างฉวนกลั้นน้ำตา เค้นเสียงพูดออกมา
จูเจียเหยียนยิ้มบาง “พี่ พูดเรื่องไร้สาระอะไรกันน่ะ”
“เจียเหยียน ปู่ทำให้เจ้าน้อยเนื้อต่ำใจแล้วสินะ” จูเฝิงชุนถอนหายใจ เขาจะไม่รู้ได้ยังไง ว่านิสัยของซูนแช่เป็นยังไง ทั้งโลภเงินแล้วยังตัณหากลับ แต่ถ้าไม่ให้จูเจียเหยียนแต่งงาน ความโกรธของซูนแช่ก็คงจะไม่สงบลง
“ท่านปู่ หนูไม่ได้น้อยใจอะไรเลยค่ะ” จูเจียเหยียนส่ายหน้า “หลังจากหนูเข้าตระกูลซูนแล้ว หนูจะเกลี้ยกล่อมซูนแช่ให้ปล่อยตระกูลเราไป”
ความจริงตอนที่อยู่บนภูเขา เธอก็ตระหนักถึงชะตากรรมของตัวเองแล้ว ความโกรธของตระกูลซูน จูกว่างฉวนแค่คนเดียวแบกรับเพียงลำพังไม่ไห
