กันอย่างลึกซึ้ง”
“ฮ่าๆ ลูกศิษย์ของเซียวกั่วจง ที่แท้แกก็เป็นลูกศิษย์ของเซียวกั่วจง” อู๋จิ่วโยหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง หัวเราะจนน้ำตาไหลออกมา เขาเข้าใจแล้ว เขาเข้าใจทั้งหมดแล้ว!
ทำไมเฉินเฟิงที่ยังหนุ่มยังแน่น ก็นึกว่าเป็นถึงปรมาจารย์ ที่แท้ก็เป็นแค่ลูกศิษย์ของปรมาจารย์แห่งการต่อสู้เซียวกั่วจง!
อู๋จิ่วโยไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดีแล้ว ได้พบกับปรมาจารย์ก็ถือว่าดีแล้ว ตอนนี้ ตอนนี้แม้แต่ปรมาจารย์ด้านการต่อสู้ก็ยังถูกโยงไปเกี่ยวข้องด้วย
มหาปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้น่ากลัวกว่าท่านอาจารย์ศิลปะการต่อสู้ร้อยเท่าพันเท่า!
ช่วงยุคหวาเซี่ยมีจำนวนคนหนึ่งพันสี่ร้อยล้านคน พื้นที่เก้าล้านหกแสนตารางกิโลเมตร มีมหาปรมาจารย์แค่เพียงเก้าคนเท่านั้น!
มหาปรมาจารย์ของการต่อสู้ สำหรับคนบนโลก ก็คือเทพ ก็คือเซียน ก็คือการมีชีวิตอยู่ยงคงกระพัน!
ในคนจำนวนสองร้อยล้านคน มีมาปรมาจารย์เพียงแค่หนึ่งคน!
นี่ก็คือมหาปรมาจารย์การต่อสู้!
มหาปรมาจารย์ช่างเป็นโชคดีของประเทศชาติ!
ตอนนั้น อาจารย์ของอู๋จิ่วโย เหลยเชียนซาน คือเป็นปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้ของหั้วจิ้งขั้นกลาง！
อยู่ในลำดับที่ห้าของสรวงสวรรค์ของในเมืองเขตแดนเหมียว! แข็งแกร่งกว่าเฉินเฟิงในตอนนี้มากมายนัก
แต่เหลยเชียนซาน ก็ตกอยู่ในเงื้อมมือของเซียวกั่วจง แม้แต่กระบวนท่าเดียวก็ยังต้านไม่ไหว ถูกเซียวกั่วจงตีจนแขนขาหัก โยนเข้าไปในหุบเขาอสรพิษ
อู๋จิ่วโยอยู่ที่ต่างประเทศแสนไกล พอรู้สำนั
