ามหน้าบ้าน ไม่มีใครอื่นนอกจากเย่ไห่ถัง และหญิงชราหลังโก่งคนหนึ่ง
เฉินเฟิงไม่ได้สนใจเย่ไห่ถังมากนัก แต่หญิงชราที่อยู่เบื้องหลังเย่ไห่ถังทำให้เฉินเฟิงประหลาดใจเล็กน้อย
หญิงชราตรงหน้า รูปร่างที่ง่อนแง่น ใบหน้าแก่ที่เหี่ยวแห้งเต็มไปด้วยรอยย่น เหมือนรอยพับ เห็นได้ชัดว่าริ้วรอยดังกล่าวไม่ได้เกิดจากกาลเวลา แต่ดูเหมือนว่าจะเกิดจากบาดแผล จากการถูกดูดวิญญาณไป
แน่นอนสิ่งที่ทำให้เฉินเฟิงประหลาดใจ ไม่ใช่รอยย่นของหญิงชรา แต่ในจิตใต้สำนึกของเขาดูเหมือนว่าเขาจะเคยเห็นหญิงชราตรงหน้าเขาครั้งหนึ่งเมื่อเขายังเป็นเด็ก
“คุณเฉิน? ” เมื่อเห็นเฉินเฟิงจ้องมองหญิงชรา เย่ไห่ถังก็อดจะเรียกเขาไม่ได้
เฉินเฟิงรู้สึกตัวหันกลับมานั่งและยิ้มขอโทษ
“คุณเฉินรู้จักป้าชิงเหรอ”
เย่ไห่ถังถามขึ้นอย่างอดไม่ สำหรับป้าชิงแล้ว เธอไม่รู้อะไรมากนัก แต่เท่าที่เธอจำได้ ป้าชิงอยู่กับเธอมาตลอดตั้งแต่เธอจำความได้ แต่ตอนนั้น ป้าชิงไม่ได้เป็นแบบนี้ ป้าชิงในตอนนั้น เป็นสาวงามที่มีชื่อเสียงของชางโจว แต่ตอนนี้เธอ ปล่อยตัวไปมาก
“ไม่รู้จักครับ”
เฉินเฟิงยิ้มเล็กน้อยและส่ายหัว บางทีเขาอาจเคยเห็นหญิงชราตรงหน้าตอนเขาเป็นเด็ก แต่เหตุการณ์นั้นเกิดขึ้นเมื่อสิบกว่าปีก่อน ตอนนั้นเคยเจอครั้งเดียว และเหมือนต้องการพูดอะไรบางอย่าง
แม้ว่าเขาจะเคยเจอ แต่เมื่อมองดูว่าหญิงชราหน้าตาเป็นอย่างไรเขาก็ไม่ต้องการที่จะรื้อฟื้นอดีตขึ้นมา เหมือนโรยเกลือลงบนบาดแผลของค
