ต่ไม่สามารถเห็นได้ พร้อมทั้งพูดอย่างสุขุม “ลงมือได้เลย!”
“ได้ครับ คุณชาย!”
ในเวลาเดียวกัน ด้านในวิลล่าของตระกูลเย่
เลขานุการสาวที่กำลังสวมกระโปรงเป็นชุดอยู่พูดอย่างเคารพ “คุณหนู ไม่ผิดไปจากที่คุณคาดการณ์เอาไว้ คนของเติ้งซื่อชี กำลังเริ่มลงมือกับเฉินเฟิงที่สนามการแข่งขัน”
เย่ไห่ถังพยักหน้าให้เล็กน้อย แล้วเอ่ยขึ้น “ฉันรู้แล้ว?”
รู้แล้ว? เลขานุการสาวตกตะลึง” คุณหนู ไม่คิดจะเตือนเฉินเฟิงสักหน่อยเหรอคะ?”
“เตือนเหรอ?” เย่ไห่ถังแสยะยิ้มที่มุมปาก แล้วเอ่ยขึ้น “แกคิดว่าเฉินเฟิงคนนั้น โง่ดักดานขนาดนั้นไหมล่ะ?”
“โง่เหรอ?” เลขานุการสาวยังไม่เข้าใจหนักไปกว่าเดิมอีก
เย่ไห่ถังได้แต่ส่ายหน้าไปมา แล้วเอ่ยขึ้น “เซียงเอ๋อ แกวางใจเถอะ ก็แค่เติ้งซื่อชี เขารับมือได้ ถ้าเขาไม่สามารถรับมือกับเติ้งซื่อชีได้ งั้นการที่เขาตายก็สมน้ำหน้าแทน!”
หลังจากที่เฉินเฟิงเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ใส่เพื่อความปลอดภัยเสร็จเรียบร้อย ตอนนี้เวลา12.30 นาที มันห่างจากเวลาเริ่มการแข่งขันอีกครึ่งชั่วโมง
นักขับรถคนอื่นต่างเข้าไปในสนามแข่งเป็นระยะ
เติ้งซื่อชีที่ใส่ชุดนักแข่งขับรถสีแดงคาดขาวก็อยู่ในนั้นด้วย เติ้งซื่อชีในวันนี้ ไม่เพียงแต่ใส่ชุดนักแข่งรถ แถมบนศีรษะยังใส่หมวกกันน็อคเต็มใบสีขาวอีกด้วย
ถึงแม้ว่าร่างกายจะใส่ป้องกันอย่างมิดชิด แต่รูปร่างสูงโปร่งของเขานั้น มันช่างดึงดูดสายตาผู้คนเสียจริง
ด้านข้างก็มีกล้องโทรทัศน์หลายสำนักข่าวที่ก
