บทที่210 ไม่เห็นเจียเหยียนแล้ว
ซูนแช่เลียนแบบเสียงหมาร้องสองสามทีติดกัน แต่ผู้คนที่มุงดูกลับไม่มีสักคนกล้าหัวเราะ
แต่จิตใจกลับซับซ้อน
ใครๆ ต่างคาดไม่ถึงว่าสถานการณ์จะเปลี่ยนมาเป็นแบบในตอนนี้
เริ่มต้นตอนที่ซูนแช่กับเฉินเฟิงท้าพนันกัน เดิมทีไม่มีคนเคยคิดว่าซูนแช่จะแพ้
ถึงแม้ซูนแช่แพ้ ก็ไม่มีใครคิดว่าเฉินเฟิงจะมีความสามารถทำให้ซูนแช่ปฏิบัติตามสัญญาได้
แต่ตอนนี้……
มองซูนแช่ที่คุกเข่าบนพื้นร้องเสียงหมาอยู่ ทุกคนต่างรู้สึกว่าหน้าของตนเองเจ็บอย่างร้อนผ่าว
ในสนามมีเพียงโยว่หลิงผู้เดียว ไม่รู้สึกเกินคาดสักนิดที่ผลลัพธ์เป็นเช่นนี้ หล่อนเป็นคนที่รู้ทุกอย่าง เฉินเฟิงมีสถานะประมาณไหน ดังนั้นย่อมชัดเจนดี อยู่ต่อหน้าเฉินเฟิง เดิมทีซูนแช่ดิ้นรนไม่ขึ้นหรอก
ซูนแช่ปฏิบัติตามสัญญาแล้ว เฉินเฟิงจึงออกไปจากสนามแข่งทันที เตรียมกลับไปที่โรงแรม จูเจียเหยียนถอนหายใจเงียบๆ ตอนที่เฉินเฟิงออกหน้าแทนพวกเขาพี่น้อง เหยียบย่ำซูนแช่ไปอย่างโหดเหี้ยม
และราคาของความอัปยศอดสูนี้ ใหญ่หลวงอยู่หน่อยๆ
ผิดใจตระกูลซูนเข้า ยังมี……ตรระกูลเติ้ง! ภูเขาใหญ่สองลูกนี้!
ในวันข้างหน้าตระกูลจูจำเป็นต้องทำตัวระมัดระวังเต็มที่ หากไม่ระวังสักนิด คงไม่มีทางจะฟื้นคืนได้ตลอดไป
“เพื่อนเฉินเฟิง รอฉันหน่อย!” ตรงกันข้ามกับจูเจียเหยียน เดิมทีจูกว่างฉวนไม่ได้คิดมากขนาดนั้น สำหรับเขาตอนนี้สบายใจก็พอแล้ว เรื่องอนาคตค่อยว่ากันอีกที
ช่วงกลางคืน ในที่ส
